وَ لَاهُمْ يَحْزَنُونَ » « 1 » آرى ، كسانى كه همهء وجود خود را تسليم خدا كنند در حالى كه نيكوكارند ، براى آنان نزد پروردگارشان پاداشى شايسته و مناسب است ، نه بيمى بر آنان است و نه اندوهگين مىشوند . اگر تسليم به روى حق با تمام وجه باشد ؛ آنگاه انسان آن روى خوش خداوند را مىبيند كه با بنده‌اش چه مىكند ؟ روشن‌ترين دليل براى تسليم در برابر چيزى آن است كه انسان با تمام صورت متوجه آن شود . مؤمنانى كه با عمل نيّت خود ؛ وجود خويش را تسليم فرمان پروردگار مىكنند ، خداى منان هم با همهء وجه خود به بنده‌اش روى مىآورد . رسول اللّه صلى الله عليه و آله مىفرمايد : مَنْ أَصْلَحَ فيما بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اللَّهِ أَصْلَحَ اللَّهُ فِيما بَيْنَهُ وَ بَيْنَ النَّاسِ وَ مَنْ أَصْلَحَ جَوَّانِيَّهُ أَصْلَحَ اللَّهُ بَرَّانِيَّهُ وَ مَنْ أَرادَ وَجْهَ اللَّهِ أَنَالَهُ اللَّهُ وَجْهَهُ وَ وُجُوهَ النَّاسِ . « 2 » هر كه ميان خود و خدا را اصلاح كند ، خداوند ميان او و مردم را اصلاح گرداند و هر كه درونش را درست كند ، خداوند بيرونش را درست گرداند و هر كه رضايت خدا را بطلبد ، خداوند رضايت خودش و مردم را نصيب او گرداند . رضايت خداوند به اين است كه به سوى او رو كنى و از او طلب حاجت يا دفع بلا و گرفتارى كنى تا در وقت نيازمندى وجه اللّه را ببينى . و گرنه تلخىهايى پيش آيد كه دو چندان بايد خرج كنى تا حق آن را ادا كنى و لكهء ننگ ريا و نفاق را پاك سازى . امام على عليه السلام مىفرمايد :

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 112 . ( 2 ) - كنز العمال : 15 / 798 ، حديث 43166 .