[ « 6 » وَ بِقُدْرَتِكَ أَوْرَدْتَهُ عَلَيَّ وَ بِسُلْطَانِكَ وَجَّهْتَهُ إِلَيَّ « 7 » فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ وَ لَا مُيَسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ ] و تو آن را به قدرتت بر من وارد كرده‌اى ، و به اقتدارت به سوى من فرستاده‌اى ؛ دور كننده‌اى براى آن وجود ندارد ، و چيزى را كه تو بسته‌اى گشاينده‌اى برايش نمىباشد ، و چيزى را كه تو بگشايى ، كسى قدرت بستنش را ندارد ، و آنچه را كه تو دشوار كرده‌اى ، آسان كننده‌اى برايش نيست ، و كسى را كه تو بى يار و ياور گذاشته‌اى ياورى براى او وجود ندارد . يا رب نظر تو برنگردد سلطنت خدا يعنى قدرت مالكانه خدا كه اخص از قدرت مطلق است همهء امورى كه اسباب و ابزار آن زير نظر خداوند است همسو با اراده و عنايت الهى است . هرگز دخالت غير او در امرش راه ندارد ؛ زيرا شركت مستقيم موجودى ضعيف و محدود به نام انسان حكمت‌ها و مصلحت‌ها را بر هم مىزند . پس گاهى كه انواع بلاها و خطرها و ضررها به انسان هجوم مىآورد تنها وسيله‌اى كه مىتواند بلاگردان و نگهبان انسان باشد ، نظر خداوند است . وقتى كه مىگوييم توجه خدا به بنده يك عامل سعادت است يعنى چه ؟ توجّه از مادهء وجه به معناى ذات ، صورت ، چهره ، سمت ، هدف و . . . است .