[ وَ مَضَتْ عَلَى إِرَادَتِكَ الْأَشْيَاءُ « 3 » فَهِيَ بِمَشِيَّتِكَ دُونَ قَوْلِكَ مُؤْتَمِرَةٌ وَ بِإِرَادَتِكَ دُونَ نَهْيِكَ مُنْزَجِرَةٌ ] و همه چيز بر اساس و اراده‌ات مىگذرد ؛ پس همه موجودات به خواست تو بى آن كه فرمان قولى دهى ، فرمان برند ، و به اراده‌ات ، بى آن كه با گفتار نهى كنى از كار باز ايستند . خواست حق درون حضرت ابراهيم عليه السلام از عواطف پدرى نسبت به اسماعيل موج مىزد . او را همواره به ياد مىآورد و جانش براى ديدار او طوفان شوق و مهر داشت . از تقدير الهى سر نمىپيچيد ، اما از احساسات انسانى هم تهى نبود . رضاى حضرت محبوب را بر خشنودى خود مقدم مىدانست و لكن دلش در گرو عطوفت فرزندش نيز بود ، به خصوص كه او را به فرمان خدا در بيابانى خشك و سوزان ، بىآب و نان با مادرى بى پناه رها كرده بود و نمىدانست در اين امر الهى چه مصلحتى است و آينده چگونه مىشود ؟ گاهى حوادث روزگار بسيار سنگين و خرد كننده است اما مردان بزرگ و خداپرست مىدانند كه تا گندم نرسد آن را آرد نمىكنند ، اين است كه حوادث و وقايع آنها را پخته مىكند ، از خامى بيرون مىآورد و احساس سنگينى پيشامدها براى ايشان پر از لذت و خوشى است . ابراهيم كه گاه‌گاه به ديدار فرزند مىشتافت و نان و آبى براى او مىبرد ، با دلى