معانى اسما و صفات الهى عبد براى رسيدن به مقام عبوديّت و به دست آوردن رشد و كمال و تأمين سعادت دنيا و آخرت و از همه مهم‌تر جلب رضا و خشنودى حق ، راهى جز دريافت مفاهيم حقيقى اين اسما و محظوظ نمودن نفس و قلبش از اين واقعيت‌ها ندارد . 1 - اللّه نام وجود مقدّس حضرت اوست كه جامع تمام صفات كماليه است ، و مالك و مربّى تمام موجودات هستى . نام جناب اوست كه جز او ، وجود حقيقى وجود ندارد و هر موجودى در وجودش فقير و گداى وجود اوست ، و موجوديتش را از وجود او كه واجب الوجود است كسب مىكند . اللّه اخصّ و اعظم اسماى اوست و نشان دهندهء تمام صفات آن محبوب واقعى و آن معشوق حقيقى . حظّى كه بايد عبد از حقيقت اين اسم ببرد اين است كه قلب و همّت و اراده‌اش را متوجه آن وجود حقيقى كند ، و غير او را نبيند ، و به ما سواى او التفات ننمايد ، و جز به او اميد نبندد ، و از غير او نترسد . حقيقت و مفهوم اين اسم نشان دهندهء اين است كه وجود حق و حقيقى فقط و فقط اوست ، و ما سوا به تمام موجوديّتش در برابر وجود او هالك و فانى است و به اوست كه موجودات نمايش هستى و وجود دارد . عبد بايد موجوديّت خود را در برابر حضرت او باطل و هالك بداند ، و از زدن كوس وجود و اين كه هستم بپرهيزد ، و مواظبت كند كه خيال غنا و استغنا وى را محاصره نكند ، كه در صورت دچار شدن به اين خيال گرفتار روحيهء استكبارى