جزو دارايى پدر يا شوهر يا پسر به شمار مىرفت و او را با اموال و ثروتى كه باقى مىماند به ارث مىبردند ، از اينرو ازدواج با زن پدر منع قانونى نداشت . دختر دادن به افراد قبيله‌اى ديگر ممنوع بود ، جز قريش كه حق داشتند از ساير قبايل دختر بگيرند . ديگر از طرق مشروع تصرّف زن اين بود كه مثلًا با مرد ديگرى از قبيلهء ديگر برخورد كند كه وى با زن خود باشد و بر سر به دست آوردن آن زن جنگ كند ، اگر غالب شد زن را اسير گرفته و بى هيچ قيد و شرطى او را تصرّف كند . بعضى از قبايل عرب مخصوصاً بنى اسد و تميم دختران خود را زنده به گور مىكردند ! [ بت‌پرستى در جاهليّت ] بت پرستى دين رايج عرب بود و به صورت‌هاى گوناگون در بين آنان نفوذ داشت . دامنهء بت پرستى آن چنان توسعه پيدا كرد كه بت‌هايى به شكل حيوان و گياه و انسان و جنّ و فرشته و ستارگان ساخته مىشد و حتّى سنگ مورد پرستش بود . « لات » در طايف به صورت سنگى چهار گوش بود و نزديك طايف چمن و چراگاه خاص داشت كه حرم بود و قطع درخت و شكار و خونريزى در قلمرو آن روا نبود و مردم مكّه و ديگران به زيارت آن مىرفتند . « عُزّى » خداى بسيار عزيز كه معادل ستارهء زهره بود در نخله ، شرق مكّه قرار داشت و پرستش مىشد و بيش از ديگر بت‌ها اعتبار داشت . حرم عُزّى از سه درخت تشكيل شده بود و قربانى انسان بدان تقديم مىشد . « مَنات » خداى قضا و قدر بود و معبد آن سنگى سياه در قُدَيد بر سر راه مكّه به يثرب و مخصوص اوس و خزرج بود . اين سه معبود ، خدايان مؤنّث و تماثيل