ماه فرو ماند از جمال محمّد * سرو نباشد به اعتدال محمّد قدر فلك را كمال و منزلتى نيست * در نظر قدر با كمال محمّد وعدهء ديدار هر كسى به قيامت * ليلةالإسرا شب وصال محمّد آدم و نوح و خليل و موسى و عيسى * آمده مجموع در ظلال محمّد عرصهء گيتى مجال همّت او نيست * روز قيامت نگر مجال محمّد شمس و قمر در زمين حشر نتابند * نور نتابد مگر جمال محمّد و آن همه پيرايه بسته جنّت فردوس * بو كه قبولش كند بلال محمّد همچو زمين خواهد آسمان كه بيفتد * تا بدهد بوسه بر نعال محمّد شايد اگر آفتاب و ماه نتابند * پيش دو ابروى چون هلال محمّد چشم مرا تا به خواب ديد جمالش * خواب نمىگيرد از خيال محمّد سعدى اگر عاشقى كنى و جوانى * عشق محمّد بس است و آل محمّد ( سعدى شيرازى ) حقيقت محمّديه در رسائل قيصرى آمده است : « حقيقت محمّديه در مقام قوس نزولى و معراج تحليلى بعد از تجلّى و ظهور در صُور عقول و نفوس و حقايق برزخى و مثالى و ظهور در عالم شهادت و تنزّل از مقام غيب و استقرار در رحم مادّى ؛ از آن جهت كه صعود بر طبق نزول است و رجوع به بدايات كه همان حقيقت نهايات باشد ، جهت پيوند به اصل خود كه غايت خلقت و كمال استجلا بر آن مترتّب مىشود از نواحى تكامل جوهرى و عروج و صعود تركيبى جهت استيفاى آنچه راكه در مقام نزول در مراتب و درجات و تنزّلات به وديعه نهاده بود ، بعد از طىّ درجات معدنى و نباتى و حياتى و كسب وجود عقلانى و عبور از منازل بوادى ، به كسب وجود حقّانى نايل آيد و بعد از نيل به مقام اعلاى