آفرينش جهان بىهدف نيست و هدف آن تربيت انسان در راه كمال است . اگر انسان‌ها از فيض حيات بهره‌مند مىشوند به خاطر وجود اين انسان‌هاى كامل است و اگر حجّت و مايهء آرامش ، روزى در ميان جامعهء بشرى نباشد بقاى انسان بر روى زمين بىهدف خواهد بود و كار خدا حكيمانه نيست كه زمين را بدون آرامش قرار دهد . امام مهدى عليه السلام در اين زمينه در نامه‌اى به همه سفارش فرمود : وَأَمّا الحَوادِثُ الوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فيها إلى رُواةِ حَديثِنا فَأِنَّهُمْ حُجَّتِى عَلَيْكُمْ وَأَنَا حُجَّةُ اللَّهِ . « 1 » در زمينهء حوادث و مسائلى كه اتّفاق مىافتد به راويان سخن ما مراجعه كنيد ؛ زيرا آنان حجّت من بر شمايند و من حجّت خدا هستم . حقيقت هلاكت و سعادت گاهى براى انسان سختىهايى آماده مىگردد كه زمينه بدبختى اكتسابى او مىشود و چنانچه زمينهء نگون‌بختى ذاتى هم باشد ، در سقوط اوج مىگيرد . گاهى نيز مشكلاتى براى انسان پيش مىآيد كه زمينهء خوشبختى اكتسابى او مىشود . و اگر زمينهء خوشبختى هم ذاتى داشته باشد در خوشبختى اوج مىگيرد . گاهى نيز عكس اين دو صورت اتّفاق مىافتد ، به اين معنا كه اگر كسى زمينهء بدبختى ذاتى داشته باشد ولى محيط آرامى برايش فراهم باشد از بدبختى او كاسته شود ، همچنين براى فردى كه زمينهء سعادت ، ذاتى او شده باشد و فضاى آرامى براى او فراهم شود از خوشبختى او كاسته شود . پس بايد شرايط را در نظر گرفت تا انسان ، حقيقت را دريابد .

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 2 / 90 ، باب 14 ، حديث 13 ؛ الاحتجاج : 2 / 283 .