مانند : مال و مقام و خويشاوندان و ياران و فرزندان و زيبايى و دانش و آگاهى و نظير اينها ، رزق هستند . رزق به آن مقدار روزى گفته مىشود كه مورد استفادهء روزى خوران قرار مىگيرد خواه خوراكى باشد يا معنوى ، مانند آفريدن ، مشيّت و تدبير و مانند اينها كه مخصوص خداست . آنچه را انسان از راه حلال به دست مىآورد رزق خداوند است . بنابراين ابزارهاى نامشروع و گناه‌ساز ، رزق خداوند نيست چرا كه خداوند هيچ گاه گناه بندگانش را به خود نسبت نمىدهد . آيهء شريفهء : وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ » « 1 » و آنان كه چون كار زشتى مرتكب شوند يا بر خود ستم ورزند ، خدا را ياد كنند و براى گناهانشان آمرزش خواهند ؛ و چه كسى جز خدا گناهان را مىآمرزد ؟ و دانسته و آگاهانه بر آنچه مرتكب شده‌اند ، پا فشارى نمىكنند . اشاره به همين نكته است . رزق طيّب همان رزق حلال است و طبيعت سالم آدمى ، پاكيزهء آن را مىپسندد و ملاك حلال بودن شرعى نيز همين است كه در سورهء اعراف فرمود : وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ » « 2 » و پاكيزه‌ها را بر آنان حلال مىنمايد و ناپاك‌ها را بر آنان حرام مىكند . حلال شرعى تابع حلال فطرى است ؛ زيرا دين خداوند بر طبيعت فطرت‌هاى

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 135 . ( 2 ) - اعراف ( 7 ) : 157 .