گفتند : خانهء تو همان است . به آن دو گفتم : خدا مباركتان گرداند ، مرا بگذاريد تا داخل آن شوم ، گفتند : اكنون كه نمىشود ، داخل آن خواهى شد . به آن دو گفتم : از آنچه امشب ديدم در شگفتم ، اين چه بود كه ديدم ؟ به من گفتند : اكنون به تو مىگوييم : آن مرد نخستين كه بر او گذشتى و سرش با سنگ درهم شكسته مىشد مردى است كه قرآن را فراگيرد و سپس آن را رها كند در وقت نماز بخوابد تا نماز او فوت شود . آن مرد ديگرى كه ديدى هر يك از كنار دهان و سوراخ بينى و چشم او تا پشت گردنش چاك زده مىشد ، مردى است كه بامداد از خانه‌اش در آيد و دروغى بگويد كه در ميان مردم منتشر شود . مردان و زنان برهنه‌اى كه در تنور مانندى بودند زنان و مردان زنا كارند . آن مردى كه ديدى در جوى خون شنا مىكند و سنگ به دهانش مىافكند كسى است كه ربا مىخورد . مرد بد قيافه‌اى كه در كنار آتش بود و آن را زير و رو مىكرد و مىافروخت و گِرد آن مىگشت مالك و سر پرست دوزخ بود . آن مرد بلند قامتى كه در آن بوستان بود ابراهيم عليه السلام است و آن كودكانى كه پيرامون او بودند هر نوزادى است كه بر فطرت خداشناسى بميرد . راوى پرسيد : اى فرستادهء خدا ! آيا فرزندان مشركان هم ؟ پاسخ داد : آرى ، فرزندان مشركان هم . امّا آن گروهى كه بعضى زيبا و بعضى زشت رو بودند آنان مردمى هستند كه كارى شايسته و كارى بد را بهم آميخته بودند و خدا از آنان در گذشت . » « 1 »

--> ( 1 ) - صحيح البخارى : 2 / 104 ، باب ما جاء فى عذاب القبر ، باب 33 ؛ آيينهء اسلام : 177 .