فرمود : بعثت من رحمتى است كه حضرت حق به بندگانش مرحمت فرموده ، من مبعوث به رحمتم نه برانگيخته به لعنت . انس مىگويد : خدمتكار او بودم ، براى يك بار از وى سرزنش نشنيدم و اگر اهل خانه مرا سرزنش مىكردند ، مىفرمود : او را واگذاريد . هيچ وقت از محلّ خواب ايراد نگرفت ، اگر رختخواب افتاده بود مىخوابيد ورنه سر مبارك به زمين مىگذاشت و استراحت مىفرمود . خداوند مهربان در تورات ، او را چنين وصف مىكند : محمّد صلى الله عليه و آله بندهء برگزيدهء من نه تندخو ، نه سنگ دل و نه اهل داد و فرياد است ، بدى را به بدى پاداش نمىدهد بلكه عفو مىكند ، محلّ ولادتش مكّه و هجرتش مدينه است ، دانش و بينش از سراپايش مىريزد . و به همين صورت در انجيل عيسى بن مريم عليهما السلام مدح شده است . در سلام به همه كس سبقت مىگرفت ، سخن و درد دل حاجتمند را با حوصله و صبر گوش مىداد و چون با كسى مصافحه مىكرد دست خود را نمىكشيد تا طرف دستش را رها كند . نشست و برخاست نداشت جز به ذكر خدا ، اگر كسى در موقعى كه در نماز بود به او وارد مىشد نمازش را مختصر مىكرد و متوجّه او مىشد كه آيا حاجتى دارد يا نه ؟ چون حاجتش را بر مىآورد ، دوباره به نماز بر مىگشت . جاى معيّنى براى نشستن نداشت ، هر كجا جا بود مىنشست و جاى را بر كسى تنگ نمىكرد ، اكثر رو به قبله مىنشست ، هر كس بر او وارد مىشد از او احترام مىگرفت و حتّى عبايش را روى زمين پهن مىكرد و مهمان را با اين كه با وى نسبت خويشى نداشت بر آن مىنشاند .