ارتحال فرمود ، ولى پيامبر را پدرى نيز بود ابراهيم نام ، پدرى در جملهء پيشينيان پدران او و پيامبرى در زمرهء اجداد و نياكان او ، همان ابراهيم كه خليل خدا بود و به موجب گذشت‌ها كه در جنب معبود خويش نمود پيوسته سزاوار تحسين و تجليل و آفرين و مرحبا ، كه آفرينِ خدايش نصيب مفروض است . وَسَلامٌ عَلى إبْراهيمَ » « 1 » سلام بر ابراهيم . براى روشنايى طريق ستايش او ، چراغى روشنايى بخش و دل افروز . ابراهيم خليل الرحمن پيامبرى بود كه در راه محبوب ، سبيل وفا سپرد و به آستان وصال يار ، رخت كشيد و يكّه شناس و يكتاپرست به سر برد و خلق را بدين طريقت و الا كه آيين سعادت آفرين ربّانى و شريعت غرّاى حضرت سبحانى است دعوت نمود و تا در اين خانهء دو در بود دمى از تبليغ مردمان بدين برنامهء پر بَر و بار و اين گنجينهء آكنده از درّ شاهوار نياسود و همى شايستگان جهان را بدان مشهد امن و كاشانهء آسايش جاويد ارشاد فرمود . هم او بود كه به همراه فرزند برومند خويش اسماعيل عليه السلام كعبه را كه از آغاز ، بيت عتيق رحمانى و تا انجام ، جان‌هاى طالب را از جناب دولت بر زمين شايسته نشانى و بايسته ارمغانى است باز به عمارتى لايق بساخت و ساحتش را از آلايش بت پرستان بپرداخت و خاصّ پرستش معبود يكتا و محبوب بى همتا فراهم و آماده باقى گذاشت . او ابراهيم بود ، داعى به سمت معارف توحيد و خلوت نشين رواق تأييد و نوادهء شريف و آزادهء وى محمّد بن عبداللَّه صلى الله عليه و آله « أبو ابراهيم » بود كه هر چند به صورت از نسل ابراهيم خليل و از نتاج ذبيح جليل اسماعيل بود ، معنىً به موجب آن كه قدم

--> ( 1 ) - صافّات ( 37 ) : 109 .