را مرشد مبين ، پيك پاك پروردگار ما بود به جانب ما و رهنماى جان‌هاى حق پرست ما به حضرت آفريدگار ما ، آن كه آمد و جانانه آمد ، با جامى از افاضات فيّاض مطلقْ لبالب و شكر خنده‌اى از بقاياى مشهد انس الهى بر لب ، تا به هر جا دلى بينا و جانى آگاه و فكرى فرزانه يابد ، پياده را سوارى آموزد و سوار را به رفتار وادارد و راه نمايد و سبك سير و سپند آسا به درگاه منيع مولا كه مَقْعَد صدق و مقام قرب است روانه نمايد و جان شيدا را به ايوان وصال لقاى رحمت حضرت حق تعالى برساند . چنين بر اعلا افق حقيقت طالع آمد و چنين قد ارشاد برافراشت و طلبكاران خلق را به پيشگاه مطلوب كه ساحت احسان و حقيقت رأفت حقّ است روانه ساخت . كنيهء ابوالقاسم نخستين كنيه‌اش « ابوالقاسم » بود كه او به عصمت حق معصوم بود و ديگر راه يافتگان به سر منزل نجات ، به دامان ارشاد او عاصم . پيش از بعثت ، خدايش پسرى قاسم نام عنايت فرمود كه قبل از هجرت هم در مكّه كه مولدش بود ، چون اجل فراز آمد و وقت در رسيد ، به سراى جاويد رحلت نمود ، از اين رهگذر كنيهء مشهور سيّد كاينات و مفخر موجودات در عالم صورت نيز صورت گرفت ، ولى اين كنيهء كريم را همچون ساير عناوين ، آن حضرت عظيم در موقع معنى ، وقعى رفيع و منزلتى منيع است . بنياد رحمتش چنين خواست كه بى هيچ كم و كاست ، اين عبد الهى ، از عنايات نامتناهى بهره بر گيرد و با آن كه در رواق عظمت حق - تعالى شأنه و تقدّست أسماؤه - عبدى افتاده و در عين حال به جان حق شناسى بصير است ، آن مولاى كبير را نايبى باشد بر حق در ميان خلق . از خداى همى گيرد و فيض فايض آن بارگاه جلال را به يكايك آفريدگان و جميع مخلوق آن صاحب اكرام و ذوالجلال همى دهد .