بود و اينچنين با حضرت معبود مناجات مىكرد : « ديده‌ها به خواب رفت ، ستارگان بر صفحهء دل‌انگيز آسمان برآمدند ، پادشاه حىّ و قيّوم تويى ، سلاطين و دنياداران در به روى مردم بستند و بر ابواب كاخ‌ها و خانه‌هاى خود پاسبان گماشتند ، تا كسى به وقت شب به آنان رجوع نكند ، ولى درهاى رحمت تو به روى گدايان باز است ، سائلى چون من به اميد عنايت و رحمتت به پيشگاهت پناه آورده‌ام ، اى وجود مقدّسى كه ارحم الراحمينى » . سپس اشعارى به مضمون زير زمزمه كرد : « اى آن كه به تاريكى شب دعاى بيچاره را اجابت مىكنى ! اى آن كه گره از كار بسته مىگشايى ! ميهمانانت به دور خانه‌ات درخوابند ، امّا تو اى نگهدارندهء تمام كاينات بيدارى ، به مناجاتى كه به آن امر فرموده‌اى برخاسته‌ام ، به حرمت بيت و حرم ، بر گريه‌ام رحمت آور كه اگر گنهكار بيچاره را مشمول عفو و بخششت نكنى ، پس چه كسى بايد به فرياد او برسد » ؟ به دنبال صاحب ناله رفتم و وى را با پاى جان جستجو كردم ، ديدم وجود مقدّس حضرت سجّاد ، امام زين العابدين عليه السلام است ! « 1 » مناجات زين العابدين عليه السلام در كلام طاووس فقيه 2 - طاووس فقيه مىگويد : وجود مبارك حضرت علىّ بن الحسين امام سجّاد عليه السلام را در حرم امن الهى ديدم كه از سر شب تا به سحر در طواف و عبادت و نماز شب بود ، چون مسجد الحرام و اطراف بيت را خلوت ديد ، گوشهء چشم به آسمان انداخت و اين چنين با محبوب محبّان و معروف عارفان و معشوق عاشقان به مناجات برخاست : « الهى ! ستارگان آسمان ناپديد شدند ، ديده‌ها به خواب رفت ، پيشگاهت براى ورود گدايان آماده است ، گدايى چون من به اشتياق غفران و رحمتت به درگاهت

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 96 / 197 ، باب 35 ، حديث 11 ؛ مستدرك الوسائل : 9 / 353 ، باب 18 ، حديث 11058 ؛ المناقب ، ابن شهر آشوب : 4 / 150 .