غمّ پناه دهد و اندوه بزرگ روز قيامت را از او دفع كند . روايت شده : حضرت سجاد عليه السّلام سفر نمىكرد مگر با اشخاصى كه آن حضرت را نشناسند ، به خاطر اينكه به آنها كمك كند ، زيرا اگر حضرت را مىشناختند نمىگذاشتند ايشان كارى انجام دهد و از اخلاق پسنديده رسول خدا صلى اللّه عليه و آله نقل شده زمانى با اصحاب در سفر بودند ، خواستند گوسفندى را ذبح كنند ، يكى از اصحاب گفت : ذبح گوسفند با من ، ديگرى گفت پوست كندنش با من ، ديگرى گفت : پختش با من ، حضرت فرمود : جمع كردن هيزمش با من ، عرضه داشتند : شما زحمت نكشيد ، ما هيزم فراهم مىكنيم ، فرمودند : مىدانم شما اين كار را خواهيد كرد ، ولى من دوست ندارم كه نسبت به شما امتيازى داشته باشم ، زيرا خدا كراهت دارد ، بنده‌اش را ببيند ، كه خويش را بر دوستانش فضيلت داده باشد ، بدان كه تقيل‌ترين مردم نزد دوستان ، كسى است كه در عين سلامت و صحّت اعضايش ، تنبلى مىكند و دست به كارى نمىبرد ، و منتظر است ، كارهايش را ديگران انجام دهند ! چهارم : در سفر ، با كسى همراه باشد ، كه در خرج كردن نظير اوست . پنجم : از آب منزلى نياشامد ، مگر بعد از آنكه آن را با آب منزل قبل ممزوج كند و براى مسافر لازم است مقدارى ظرف را حركت دهد ، سپس ظرف را به زمين گذاشته ، صبر كند تا آب آن صاف شود ، آنگاه بنوشد . ششم : اخلاقش را نيكو نمايد و بردبارى را زينت خود گرداند ، در آداب زيارت امام حسين عليه السّلام آنچه مناسب اين مقام است بيايد [ صفحه 642 ] هفتم : براى سفرش توشه برگيرد ، و از شرافت آدمى است كه توشهء خود را به ويژه در سفر مكّه نيكو گرداند ، آرى در سفر زيارت حضرت سيد الشهداء عليه السّلام برداشتن توشه ، از غذاها و خوراكيهاى لذيذ پسنديده نيست ، چنان‌كه اين نكته در باب زيارت آن حضرت بيايد . و ابن أعسم گفته است : از شرف انسان در سفرها * دلپسند نمودن توشه و فراوان برداشتن به آن است انسان بايد در حال سفر نيكو كند * اخلاقش را بيشتر از وقتى كه در وطن است و بايد هنگام انداختن سفره دعوت كند * از برادرانش هركسى را كه حاضر است