بهشت و شفاعت بودم ، و به من اجازه داده شد . كه وارد بهشت شوم ، به بهشت وارد نشوم مگر اينكه تو هم با من باشى . آنگاه براد مؤمن بگويد : پذيرفتم سپس بگويد : همهء حقوق برادرى را از توس اقط كردم ، به جز شفاعت و دعا و زيارت . فيض كاشانى در كتاب « خلاصة الاذكار » ، صيغهء اخوّت را قريب به همين صورت ذكر كرده ، آنگاه فرموده : طرف مقابل قبول نمايد براى خود ، يا موكّل خود به لفظى كه دلالت بر قبول نمايد . سپس از يكديگر جميع حقوق برادرى را جز دعا و زيارت ساقط كنند . روز بيست‌وچهارم : بنابر اشهر روزى است كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله با نصاراى نجران مباهله كرد ، و پيش از مباهله عبا بر دوش مبارك گرفت ، و حضرت امير المؤمنين و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام را زير عبا جا داد و گفت : پروردگارا هر پيامبرى را اهل بيتى بوده ، كه مخصوص‌ترين خلق نسبت به او بودند ، خدايا اينان اهل بيت منند ، از ايشان شك و گناه را بر طرف ساز ، و پاك كن ايشان را پاك كردنى كامل ، پس جبرائيل نازل شد ، و آيهء تطهير را در شأن ايشان فرود آورد ، آنگاه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آن چهار بزرگوار را براى مباهله به بيرون برد ، چون نگاه نصارى بر ايشان افتاد ، و حقيقت آن حضرت و آثار نزول عذاب را مشاهده كردند ، جرأت بر مباهله را از دست داده ، و استدعاى مصالحه و قبول جزيه كردند . در اين روز حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در حال ركوع انگشتر خود را به سائل داد ، و آيهء « انّما وليكم اللّه » در شأن آن حضرت نازل گشت . در هر صورت اين روز داراى شرافت بسيارى است ، و در آن چند عمل وارد است : اوّل : غسل . دوّم : روزه گرفتن . سوّم : خواندن دو ركعت نماز ، كه در وقت و كيفيت و ثواب مانند نماز روز عيد غدير است ، و اينكه « آية الكرسى » در نماز مباهله بايد تا « هم فيها خالدون » خوانده شود . چهارم : خواندن دعاى مباهله مىباشد ، كه شبيه به دعاى سحر ماه رمضان است ، و شيخ طوسى و سيّد ابن طاووس نقل كرده‌اند ، ولى بين روايات آن دو بزرگوار اختلاف زيادى است ، و من روايت شيخ طوسى را در كتاب « مصباح » برگزيده‌ام كه فرموده است : دعاى روز مباهله همراه با فضيلت آن ، از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده ، و آن دعا اين است :