را به اين صورت بيان فرمودند : سوگند به آن‌كه مرا به راستى به پيامبرى فرستاد ، هركس در اين روز نسبت به نماز واجب خود كوتاهى كند ، و آن را تباه نمايد ، و هركس فقيرى درمانده نز او آيد ، كه بدى حالش را مىداند ، و بدون اينكه ضررى متوجه وى گردد ، قدرت بر تغيير حال او را دارد ، و كس ديگرى هم نيست كه به جاى او ، مشكل فقير را حل كند ، پس فقير را به حال خود خود واگذارد ، و دست او را نگيرد ، تا از بين رفته و هلاك گردد ، و كسىكه خطاكارى از او عذرخواهى كند ، پس عذر او را نپذيرد ، علاوه بر اين بيش از اندازه‌اى كه بدى كرده ، او را عقوبت نمايد ، و كسىكه جدايى اندازد ميان شوهرى با همسرش ، يا پدرى با فرزندش ، يا برادرى با برادرش ، يا خويشى با خويشش ، يا ميان دو همسايه ، يا ميان دو رفيق ، يا دو خواهر ، و كسىكه بر انسان تنگدستى سخت بگيرد ، درحالىكه تنگدستى او را مىداند ، پس بر خشم و بلاى او يفزايد ، و كسىكه مديون باشد و آن را بر صاحبش انكار كند ، و بر او ستم ورزد تا دين او را باطل نمايد ، و آن‌كه بر يتيمى جفا كند ، و به او آزار رساند ، و مال او را تباه كند ، و كسىكه به آبرو و عرض برادر مؤمنى هجوم برد و مردم را هم بر آن وا دارد ، و كسىكه آوازه‌خوانى كند ، به صورتى كه مردم را در آن آوازه‌خوانى بر انجام گناه تحريك كند . و كسىكه كارهاى زشت و قبيح خود را در جنگها ، و انواع ستم خود را بر بندگان خدا بر شمارد ، و به آن اعمال افتخار نمايد ، و كسىكه همسايه‌اش بيمار شده ، و به جهت سبك شمردن ش . ن او ، از او عيادت نكرده ، و آن‌كه همسايه‌اش مرده و به خاطر خوار بودن آن مرده در نظرش جنازه‌اش را تشييع نكرده ، و آن‌كه از تسليت مصيبت‌زده اعراض كند ، و به وى از روى حقارت و پستى جفا كند ، و كسىكه عاق كند پدر و مادر خود ، يا يكى از آن دو را ، و كسىكه پيش از شعبان ايشان را عاق كرده بود ، و در شعبان ايشان را خشنود نساخت ، و حال آنكه قدرت بر آن را داشت و همچنين هركس كارى از ساير اقسام شهر را انجام دهد ، آويخته به شاخه‌اى از شاخه‌هاى زقّوم است ، و سوگند به آن‌كه مرا به راستى به پيامبرى برگزيد كه در آويختگان به شاخه‌هاى درخت طوبى با آن شاخه‌ها به سوى بهشت بلند مىشوند . آنگاه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله اندكى نظر خود را به جانب آسمان بلند كرد ، و مىخنديد و مسرور بود ، سپس نظر مبارك را به سوى