از محضر شما به بهترين وجه و با دستى پر ، به جايى سرسبز ، و زيستگاهى خوش و گسترده و راحت و آسوده ، تا رسدن مرگ و بهترين سرانجام ، و جايگاهى در ناز و نعمت ازلى ، و زنگى آيندهء ابدى ، و خوردنيهاى مداوم ، و نوشيدن شراب طهور ، و آب گوارا ، نوشيدن چند بار و يك بار ، كه از نوشيدنش خستگى و ملالى دست ندهد و رحمت خدا و بركات و تحيّاتش بر شما ، تا بازگشتم به محضر شما ، و رستگارى در حكومتتان ، و محشور شدن در زمره شما ، و رحمت خدا و بركت و درودها و تحيّاتش بر شما ، و او ما را بس است و نيكو وكيلى است . هشتم : سيّد ابن طاووس از محمّد بن ذكران كه معروف به سجّاد است چه آنقدر سجده كرد و در حال سجده گريست كه نابينا شد روايت كرده كه گفت : به امام صادق عليه السّلام عرض كردم فدايت شود اين ماه ماه رجب است مرا در اين ماه دعايى تعليم كن كه حق تعالى مرا به آن سود بخشد ، حضرت فرمود : بنويس « بسم اللّه الرّحمن الرّحيم » و در هر روز از رجب در صبح و شام پس از نمازهاى روزوشب بگو : اى آن‌كه هر خيرى را از او اميد دارم ، و از خشمش در هر شرّى ايمنى جويم ، اى آن‌كه در برابر عبادت اندك مزد بسيار عطا مىكند ، اى آن‌كه به هركه از او بخواهد مىبخشد ، اى آن‌كه به هركه از او نخواهد و او را نشناسد نيز مىبخشد ، عطايش از روى مهربانى و رحمت است ، با درخواستم از تو همهء خير دنيا و خير آخرت را به من عنايت كن ، و با درخواستم از تو همهء شرهء دنيا و شرهء آخرت را بازگردان ، زيرا آنچه را تو عطا كردى كاستى ندارد ، و از احسانت بر من بيفزاى اى كريم . راوى گفت : حضرت محاسن ( موهاى صورت ) شريف خود را در پنجهء چپ گرفت و اين دعا را با حالت درماندگى و زارى همراه حركت دادن انگشت اشارهء دست راست خواند ، و پس از اين گفت :