و هرگز به آنان ستم نشود . المناجات الرابعة : مناجاة الرّاجين مناجات چهارم : رازونياز اميدواران به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانىاش هميشگى است اى آن‌كه هرگاه بنده‌اى از او بخواهد عطايش كند ، و هرگاه چيزى را كه نزد اوست آرزو كند به آرزويش برساند ، و زمانى كه به او روى آور مقرّب و نزديكش كند ، و گاهى كه تظاهر به گناه كند گناهش را پرده‌پوشى نمايد ، و آنگاه كه بر او توكل نمايد او را بس باشد و كفايت كند ، خداى من كيست كه بر آستانت وارد شده و خواهان مهمان‌پذيرىات باشد و تو از او پذيرايى نكرده باشى ، و كيست كه مركب حاجت را با اميد به سخاوتت به درگاهت خوابانده باشد و تو احسانش ننموده باشى آيا خوشايند است كه از درگاهت با محروميت بازگردم ، درحالىكه جز تو سرورى كه به احسان متصّف باشد نشناسم ، چگونه به غير تو اميد بندم درحالىكه هر خوبى به دست توست ، و چگونه جز تو را آرزو كنم درحالىكه آفرينش و فرمان خاص تو است ، آيا اميدم را از تو ببرم درحالىكه از روى احسان آنچه كه از تو نخواستم به من عطا فرمودى يا آيا به مانند خودم محتاج مىكنى درحالىكه به رشتهء محكمت چنگ مىزنم ، اى آن‌كه قصدكنندگان به رحمتش خوشبخت شدند ، و آمرزش خواهان به انتقامش بدبخت نشدند ، چگونه فراموشت كنم كه هميشه به يادم بوده‌اى ، و چگونه از تو غافل شوم كه تو نگهبانم هستى ، خداى من دستم را به دامن كرمت آويختم ، و براى رسيدن به عطايت سفره آرزويم را گستردم ،