صليبى به اين شهر نزديك شده اقدام به نابودى مسلمانان كردند و آنان را ناگزير به عقب‌نشينى ساختند . از اين حمله تنها نورالدين سود جست كه به حلب بازگشت و به پيگيرى اجراى تصميمهاى خويش ، يعنى آزادسازى كل سرزمينهاى انطاكيه واقع در شرق نهر عاصى - اورونتس - برآمد . هنوز سال 1147 م پايان نيافته بود كه ارتاح ، كفرلاتا ، بلاط و بسرفوت به تصرف وى درآمد و به اين ترتيب نورالدين نشان داد كه بزرگ‌ترين دشمن صليبيها است . پس از حضور نيروى رو به افزايش نورالدين در صحنهء درگيريها ، حاكم بيت‌المقدس ( ملكه ميليسند ) درصدد بسيج نيروهاى غربى و ترغيب آنان براى يك حملهء جديد صليبى برآمد . كونراد - يا كنراد - پادشاه آلمان نخستين كسى بود كه به اين درخواست پاسخ مثبت داد و پادشاه فرانسه نيز از وى تبعيت كرد . هنوز لشكر آلمانى به نزديكى دوريليوم نرسيده بود كه مورد حملهء سلاجقه قرار گرفت و به طور نسبتاً كامل نابود گرديد . يك دهم باقيمانده نيز ناگزير به فرار به نيقيه گشتند ( 25 اكتبر سال 1147 م ) . پس از رسيدن لشكر فرانسوى در اول تشرين دوم - نوامبر - و آگاهى نسبت به شكست وحشتناك لشكر آلمان ، دو پادشاه ، كنراد و لويى ، با يكديگر ديدار كرده طرح يك حملهء مشترك را ريختند . ولى كنراد ناگزير به قسطنطنيه بازگشت ، در حالى كه ارتش فرانسه به رغم سفارش امپراتور بيزانس مبنى برخوددارى از درگيرى با تركان ، مصمم به ادامهء پيشروى بود . ارتش فرانسه راه بسيار دشوارى در پيش داشت . زيرا تركان پيوسته عقبهء آنان را مورد حمله قرار داده نيروهاى جدا افتاده را نابود مىساختند . به طورى كه تنها شمار اندكى از اين نيروها توانستند خود را به سويديه برسانند . در اين دوران ، نورالدين پىگير آزادسازى شمال بود . ريموند ، حاكم انطاكيه ، خود را در مقابل خطرى دوجانبه ديد : سلاجقه به فرماندهى مسعود ، حاكم قونيه ؛ و نورالدين كه براى جنگ با صليبيها با مسعود هم‌پيمان گشته بود . ريموند نيز به نوبهء خود با رهبر حشاشين - اسماعيليه - به نام على بن وفاى كُرد هم‌پيمان گشت ؛ و اين دو نورالدين را در نوامبر سال 1148 م در افاميه ، واقع در مسير انطاكيه - مرعش مورد حمله قرار دادند ، ولى به اهداف خود نرسيدند . در بهار سال 1149 م ، نورالدين مسلمانان را فرماندهى كرد و ريموند را در بغراس شكست داد . سپس براى مبارزه با دژ إنب - يكى از اندك دژهايى كه در شرق نهر عاصى در