برترى حضرت على ( ع ) دلالت دارد ؛ مثل آياتِ ذوى القربى ، مباهله ، ليلة المبيت ، هل اتى و . . . كه مجال طرح آنها در اين نوشته نيست . « 1 » 4 . دلايل و مستندات روايى در اثبات اصل ولايت و امامت افزون بر نصوص قرآنى ، اماميه براى اثبات شايستگى على ( ع ) به مقام ولايت و جانشينى پيامبر ( ص ) ، به رواياتى كه مبيّن فضيلتها و نيز ويژگىهاى آن حضرت است ، استناد كرده‌اند . مشهورترين اين روايات عبارت‌اند از : 1 . تربيت على ( ع ) در خانهء پيامبر ( ص ) ؛ 2 . شنيدن صداى وحى ؛ 3 . سبقت در اسلام آوردن ؛ 4 . حديث يوم الدّار ( سبقت در آشكار كردن اسلام ) ؛ 5 . عقد اخوّت ( برادرى ) پيش از هجرت و پس از هجرت ؛ 6 . ليلة المبيت ؛ 7 . پيشگامى على ( ع ) در جنگها ( بدر ، احد ، خندق و . . . ) ؛ 8 . حديث سدُّوا الابواب ؛ 9 . حديث مشهور لا فتى الّا على ( در احد ) ؛ 10 . حديث مشهور ضربة على ( ع ) ( در خندق ) ؛ 11 . حديث طير ؛ 12 . حديث رايت ( در غزوه خيبر ) ؛ 13 . حديث منزلت ( در غزوه تبوك ) ؛ 14 . حديث نجوا ( در غزوه طائف ) ؛ 15 . حديث خاصف النعل ( در غزوه طائف ) ؛ 16 . حديث نفس ( در اعلام سوره برائت ) ؛

--> ( 1 ) . براى اطلاع بيشتر از اين آيات ر . ك : نهج‌الحق و كشف الصدق ؛ الصراط المستقيم . . . ، ج 1 ؛ دلائل الصدق ، ج 2 و در بيشتر تفاسير ، ذيل سوره‌هاى شورا ، 23 ؛ اسراء ، 26 ؛ آل عمران ، 59 - 64 ؛ بقره ، 297 ؛ و سورهء انسان ( هل اتى ) .