مانده كه عبارتند از : يك . زيديه ؛ اين گروه ، پيروان زيد شهيد ( 121 ه . ق ) فرزند امام سجاد مىباشند . اين گروه در عين حال كه امامت را حق امام على ( ع ) مىدانند ، خلافت ابوبكر و عمر را به عنوان امامت مفضول پذيرفته و پس از امام حسين ( ع ) و امام سجاد ( ع ) زيد بن على را به جاى امام باقر ( ع ) امام دانسته‌اند . دو . اسماعيليه ؛ اين فرقه به امامت حضرت على ( ع ) تا امام صادق ( ع ) معتقد هستند . اما پس از امام ششم ، اسماعيل ، پسر بزرگ امام صادق ( ع ) را امام هفتم و آخرين امام مىدانند . اسماعيل در زمان حيات آن حضرت وفات كرد . اين فرقه پس از رحلت امام صادق در سال 148 هجرى از شيعه جدا شدند . سه . اماميه اثنى عشريه ؛ اصطلاح عام اماميه به تمام فرقه‌هايى گفته مىشود كه به امامت بلافصل علىبن ابىطالب ( ع ) پس از رسول خدا ( ص ) معتقد هستند ، اما اصطلاح خاص آن ، تنها بر شيعه اثنى عشريه اطلاق مىشود كه به امامت امامان داوزده‌گانه كه نخستين ايشان حضرت علىبن ابىطالب و فرجامين آنان حضرت مهدى ( عج ) است اعتقاد دارند . اين گروه اكثريت شيعيان جهان را تشكيل مىدهند و در واقع ديگر اقليت‌هاى شيعه از آن منشعب و جدا شده‌اند . « 1 » 3 . اصول اعتقادى و سياسى شيعه مذهب شيعه اثنى عشرى ، همانند هر دين و مذهبى ، اصول و مبانى عقيدتى و سياسى مشخصى دارد كه آن را از ديگر اديان و مذاهب متمايز مىكند . اصول و مبانى عقيدتى و سياسى مذهب شيعه دوازده امامى بر آيات قرآن و روايات پيامبر اسلام ( ص ) استوار و مستند مىباشد و اين مهم ثابت مىكند كه شيعه همان اسلام ناب است و اركانش بر آيات محكم الهى و روايات پيامبر اكرم استوار شده است . معتقداتش ريشه در قرآن و روايت دارد . ديگر آنكه ظهور اين مذهب از نظر اعتقادى به دوران بعثت و نبوت پيامبر اسلام ( ص ) بازمىگردد نه پس از رحلت آن حضرت ، چنان‌كه برخى از مغرضين چنين گفته‌اند .

--> ( 1 ) . محمدجواد ، مشكور ، تاريخ شيعه و فرقه‌هاى اسلامى تا قرن چهارم ، ص 59 ، 146 و 189 ؛ سيد محمد حسين ، طباطبايى ، شيعه در اسلام ، ص 62 - 63 و 68 ؛ بغدادى * * * ، عبدالقاهر بن طاهر ، اصول الدين ، ص 285 ؛ نوبختى ، حسن بن موسى ، فرق الشيعه ، ص 70 ، 79 و 116 .