حليمهء سعديّه ( مادر رضاعى پيامبر ) اشراف مكه ، فرزندان خود رابه دايه هاى باديه نشين مى سپردند ، تا آنها را در هواى آزاد باديه به دور از شهر مكه ، پرورش دهند . عبدالمطّلب ، جدّ و سرپرست پيامبر ، در اين فكر بود كه زنى شايسته براى دايگى پيامبر انتخاب نمايد . به همين منظور ، دايه هاى فراوانى به منزل آمنه آمدند . ولى طفل شيرخوار ، پستان هيچ كدام را قبول نكرد . حليمهء سعديّه ، كه بانويى فصيح ، عفيف ، جميل ، و داراى نسبى نيكو بود براى شيردادن و نگهدارى طفل ، به منزل آمنه رفت و طفل ، پستان او را گرفت . « عقيل بن ابى وقاّص » وقتى خواست او را به « عبدالمطلب » معرفى كند . گفت : من ، در ميان زنان بزرگ عرب ، بانويى عاقل مى شناسم كه فصيح‌ترين و نيكو چهره ترين آنهاست . از حسب و نسب رفيع ترى برخوردار است ؛ او حليمهء سعديّه است . « 1 » بنا به نقلى ، عبدالمطّلب به پدر حليمه گفت : مى خواهم دختر تو را به عنوان دايهء نوهء شيرخواره ام برگزينم - عبداللّه - پدر حليمه - گفت : من دو دختر دارم ، كدامين را مى فرمايى ؟ عبدالمطّلب گفت : آن كه از حيث عقل ، كامل‌تر و شيرش بيشتر و عفيف‌تر است . عبداللّه

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 15 ، ص 342 .