- پيش از نبرد با معاويه با نوشتن نامه و فرستادن پيغام ، هشدارهاى لازم را به وى داد و او را از آشوب و فتنه برحذر داشت . آن حضرت « حرب بن عبداللّه ازْدى » را همراه نامه‌اى هشدار دهنده نزد معاويه فرستاد . در قسمتى از نامهء امام عليه السلام به معاويه آمده است : امروز جاى دارد هر كسى از دست‌اندازى تو به منصبى كه شايستگى آن را ندارى ، تعجب كند ؛ زيرا نه فضيلتى در دين دارى و نه اثر نيك و پسنديده‌اى در اسلام . ( و بالاتر آن كه ) تو فرزند حزبى از احزاب ( مخاصم ) و زاده دشمن‌ترين افراد قريش با رسول خدا صلى الله عليه و آله و قرآن هستى . خداوند شرّت را كفايت خواهد كرد و به زودى بر او وارد مىشوى و خواهى ديد كه عاقبت از آن كيست . سماجت در راه باطل را فروگذار و همچون مردم ديگر با من بيعت كن ؛ زيرا خوب مىدانى كه من براى خلافت از تو شايسته‌ترم . از خدا بترس و طغيان و سركشى را فروگذار و خون مسلمانان را مريز ! . . . و چنانچه جز به ادامه گمراهى و ستيزه‌گرى ، تن در ندهى ، با مسلمانان به سراغت آمده ، محاكمه‌ات خواهم كرد . « 1 » واكنش معاويه معاويه با شناختى كه از امام حسن عليه السلام داشت و مىدانست آن حضرت در همه مسائل از جمله مسائل حكومتى و نبرد با ستمگران و سركشان از سيره جدش رسول خدا صلى الله عليه و آله و پدرش امير مؤمنان عليه السلام عدول نخواهد كرد ، از همان آغاز در جهت رويارويى با آن حضرت به برنامه‌ريزى پرداخت و پس از مشورت با سياستمداران و صاحبنظران ، تصميمات زير را به اجرا گذاشت . 1 - با امام حسن عليه السلام از موضع قدرت برخورد كرد و پاسخ نامه‌هاى آن حضرت را با همان شدت و تندى و لحن هشدار دهنده و تهديدكننده‌اى كه در نامه‌هاى فرزند

--> ( 1 ) - شرح نهج‌البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 16 ، ص 34 .