« انَّ ابْنى هذا سَيِّدٌ » « 1 » همانا ، اين پسرم سيد و سرور است . ابن اثير پس از نقل اين سخن پيامبر صلى الله عليه و آله مىنويسد : چه شرفى بالاتر از اين كه رسول خدا صلى الله عليه و آله او را « سيد » بنامد . از اين رو ، محمد بن طلحه شافعى اين لقب را برترين و شايسته‌ترين لقب آن حضرت دانسته است . « 2 » محبوب خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله حدود هفت سال از زندگى امام مجتبى عليه السلام با پيامبر صلى الله عليه و آله سپرى شد . اين مدت هر چند كوتاه بود ، ليكن در همين مدت كوتاه ، و جودش آن چنان به خلق و خوى محمدى متخلق شد كه جدّ بزرگوارش در وصف وى فرمود : « اشْبَهْتَ خَلْقى وَ خُلْقى » « 3 » تو در خلقت و اندام و نيز خوى و منش ، شبيه من هستى . و چون اخلاق پيامبر صلى الله عليه و آله اخلاق قرآن بود ، وجود امام مجتبى عليه السلام نيز تجسّم اخلاق كلام خدا بود ، چه آنكه وى از همان دوران كودكى در پرتو برخوردارى از هوشى سرشار و ادراكى عالى در محضر پيامبر صلى الله عليه و آله حضور مىيافت و آيات قرآن را كه بر آن حضرت نازل مىشد و از زبان جدّش مىشنيد حفظ مىكرد و چون به خانه بازمىگشت بر مادرش مىخواند و فاطمه عليها السلام آنها را براى على عليه السلام نقل مىكرد . على عليه السلام با شگفتى از چگونگى فراگيرى آيات مىپرسيد . فاطمه عليها السلام مىفرمود : از فرزندت حسن شنيده‌ام . « 4 » در پرتو برخوردارى امام حسن عليه السلام از كمالات نفسانى و فضائل اخلاقى ، اين چهره الهى ، محبوب خدا و رسول او قرار گرفت . محبوبيت امام مجتبى عليه السلام نزد خدا و

--> ( 1 ) - اسدالغابه ، ج 2 ، ص 13 . ( 2 ) - كشف الغمه ، ج 1 ، ص 518 . ( 3 ) - اعيان‌الشيعه ، ج 1 ، ص 563 و بحارالانوار ، ج 43 ، ص 294 . ( 4 ) - مناقب ، ج 4 ، ص 7 .