اجتماعى وى اشاره كرديم . اينك گوشه‌هايى ديگرا ز برخوردها و سياستهاى او . هشام ، در ميان خلفاى اموى به سياستمدارى و خشونت معروف است و با توجه به اين دو ويژگى ، او را با معاويه و عبدالملك مقايسه كرده‌اند . او با تدبير و تكيه بر قدرت نظامى ، بسيارى از قيامها و شورشها را سركوب كرد و مخالفان را به قتل رسانيد . وى هيچ حرمتى براى جان مسلمانان قائل نبود و با كوچكترين بهانه‌اى آنان را مىكشت . در اين ميان ، شيعيان و پيروان اهل بيت عليهم‌السّلام ، بيشترين فشار و ضربه را از سوى وى متحمل شدند . هشام در نامه‌اى به كارگزاران خود فرمان داد بر شيعيان سخت بگيرند و آنان را تحت فشار قرار دهند ، به زندان افكنند ، آثارشان را محو كنند ، خونشان را بريزند و از حقوق بيت‌المال محرومشان كنند . « 1 » وى در نامه‌اى جداگانه به فرماندار مدينه ، به وى دستور داد بنى هاشم را به بند افكند و آنان را از بيرون رفتن از مدينه باز دارد . « 2 » هشام ، علاوه بر صدور اين فرمانهاى عمومى ، نسبت به بعضى از شيعيان دستور خصوصى صادر مىكرد . وى به فرماندار خود در كوفه دستور داد خانهء كميت ، شاعر انقلابى و متعهد اهل بيت را ويران كند و زبان و دست وى را به جرم ستايش خاندان پيامبر ( ص ) و هجو كارگزار خليفه در عراق ، ببرد . « 3 » در پى صدور اين فرمانهاى مرگبار ، كارگزاران جيره خوار هشام در شهرهاى مختلف ، نسبت به شيعيان سختگيرى كردند ، يوسف بن عمر ثقفى ، فرماندار عراق ، به حدّى با مردم بدرفتارى كرد كه او را جانشين « حجاج بن يوسف » قلمداد كردند . « 4 » پيش از او « خالد بن عبداللّه قسرى » به مدت پانزده سال حاكم عراق بود ، وى مسيحى زاده بود ؛ از اين رو ، براى خوشايند مادر مسيحىاش ، با بيت المال مسلمانان كليسايى در عراق

--> ( 1 ) - الشيعة و الحاكمون ، ص 114 . ( 2 ) - همان مدرك ، ص 115 . ( 3 ) - ر . ك : الغدير ، ج 2 ، ص 205 و اعيان الشيعه ، ج 9 ، ص 34 . ( 4 ) - ر . ك : الاعلام ، زركلى ، ج 8 ، ص 243 .