و كسى كه بر بلنداى قلّهء حقيقت دست يافته از پستى و انحطاط نمىهراسد . « 1 » محمد بن طلحهء شافعى ( متوفى : 654 ه . ق ) : امام صادق ( ع ) از بزرگان و سروران اهل بيت بود . دانشى انبوه داشت و روزگار را بابندگى فراوان و ذكرهاى پياپى و زهد و بىعلاقگى به دنيا ، سپرى مىكرد . او قرآن زياد تلاوت مىكرد و به هنگام تلاوت آن ، در آيات كريمش مىانديشيد ، و از اقيانوس بيكران معارفش گوهرهاى گرانبها را بيرون مىكشيد و به شگفتيها و رازهاى نهانش دست مىيافت . امام ( ع ) اوقات خود را به منظور حسن انجام تكاليف الهى تقسيم مىكرد و نفس خويش را به محاسبه مىكشيد . نظر كردن به چهره نورانى او ، انسان را به ياد آخرت مىانداخت ، و گوش دادن به سخنان حكيمانه‌اش ، شنونده را نسبت به دنيا بىرغبت مىكرد . تأسى به سيره و مرامش موجب رهنمون شدن انسان به بهشت مىشد . نورانيّت سيمايش گواه آن است كه وى از دودمان نبوت است ، و پاكى اعمال و كردارهايش فريادگر اين است كه حضرتش از خاندان رسالت است . « 2 » مؤمن بن حسن شبلنجى ( متوفى : 1250 ه . ق ) : فضائل و مناقب امام صادق ( ع ) آنقدر زياد است كه تحت هيچ محاسبهء عادى در نمىآيد و نويسنده هر قدر چيره دست و هوشيار باشد از عهده بررسى و شمارش انواع و ابعاد آن بر نمىآيد . « 3 » مستشار ، عبدالحليم جندى ( معاصر ) : وى از نويسندگان معاصر است كه كتابهاى چندى در شرح حال و تاريخ زندگى شخصيتهاى علمى و فرهنگى صدر اسلام نگاشته است . از جمله كتابهاى او كتابى است تحت عنوان « الامام جعفر الصّادق ( ع ) » كه به تفصيل و با نگرشى تحليلى ، ابعاد زندگى پيشواى ششم را مورد تجزيه و تحليل قرار داده

--> ( 1 ) - الملل و النّحل ، ج 1 ، ص 147 . ( 2 ) - مطالب السؤول ، ص 81 . ( 3 ) - نور الابصار ، ص 160 .