مقدّمه آيين مقدس اسلام ، آخرين و جامعترين آيين الهى است كه رسالت رشد و تعالى انسان و تأمين سعادت دينى و دنيوى او را بر عهده دارد . براى دستيابى به اين هدف ، علاوه بر دستورها و برنامه‌هاى علمى و عملى ، « اسوه » هايى را ارائه داده است كه گفتار و كردارشان ، براى ديگران الگو و رهنمون دهنده است . وجود مبارك رسول اكرم ( ص ) برترين الگوى بشريت و جامع‌ترين نمونهء زنده تعاليم اسلام است . قرآن بر « اسوه » بودن آن حضرت تصريح كرده مىفرمايد : « لَقَدْ كانَ لَكُمْ فى رَسُولِ اللَّهِ اسْوَةٌ حَسَنَةٌ » « 1 » مسلّماً براى شما در زندگى رسول خدا الگو و سرمشق نيكويى بود . بعد از پيامبر ( ص ) امامان معصوم به عنوان جانشينان آن حضرت ، الگوهاى امّت هستند كه با گفتار و كردارشان در شرايط مختلف سياسى و فرهنگى جامعهء اسلامى ، همواره رهنما و هدايتگر انسانها بودند . وجود الگوهاى زنده و تداوم بخش رسالت محمّدى صرف نظر از ديدگاه اعتقادى ، از گذرگاه تاريخى نيز براى تداوم مكتب اسلام و تكميل منانى آن در تمامى صحنه‌هاى رويارويى حق و باطل ، امرى ضرورى و اجتناب ناپذير است . امامان معصوم عليهم السّلام ، هر كدام با شرايط و موقعيّت سياسى ، اجتماعى و فرهنگى خاصى رو به رو بودند ؛ از اين رو ، متناسب با آن شرايط ، اتخاذ موضع مىكردند . يكى صلح كرد ، ديگرى جنگيد ؛ يكى با دعا و نيايش به پاسدارى از مكتب و گسترش معارف اسلامى پرداخت و ديگرى با تأسيس دانشگاه بزرگ علوم و معارف اسلامى تربيت جمع انبوهى از افراد مستعدّ . يكى بيشتر عمر خود را تحت نظر دستگاه جور يا در زندان سپرى كرد و ديگرى ناگزير تا مرحله و ولايتعهدى به چنين دستگاهى نزديك شد و . . . و بدين سان در شرايط مختلف ، مشعل هدايت را به طور عينى ، پيشاروى رهروان

--> ( 1 ) - احزاب ، آيهء 21 .