خلاصه ششمين پيشواى شيعيان در هفدهم ربيع الاول ، سال 83 ه . ق در مدينه متولد شد . نام مباركش جعفر ، كنيه‌اش ابوعبداللَّه و مشهورترين لقبش صادق است . وى صادق ناميده شد تا از جعفر ، فرزند امام هادى ، معروف به جعفر كذّاب باز شناخته شود . پدر آن گرامى ، امام باقر و مادرش ، بانوى پرهيزكار و شايسته‌اى به نام « ام فروه » دختر قاسم بن محمد بن ابوبكر است . امام صادق ( ع ) قامتى متوسط و چهره‌اى جذّاب و زيبا داشت و داراى موى مشكى مجعّد بود . بنابر نقل مشهور ، تعداد فرزندان امام ( ع ) ده تن بود . هفت پسر به نامهاى : موسى ( پيشواى هفتم ( ع ) ) اسماعيل ، محمّد ، على ، عبداللَّه ، اسحاق و عباس و سه دختر به نامهاى : اسماء ، مكّنى به ام فروه ، فاطمه كبرى و فاطمه صغرى . اسماعيل بزرگترين فرزند امام صادق ( ع ) بود كه در زمان حيات آن حضرت درگذشت . عبداللَّه پس از اسماعيل ، بزرگترين فرزند امام ( ع ) بود ، ليكن افكار و عقايد او مورد رضايت و تأييد پدر بزرگوارش نبود . وى پس از رحلت امام صادق ( ع ) ادعاى امامت كرد ولى چون شايستگى اين مقام را نداشت ، مردم جز تعداد اندكى از گرد او پراكنده شده و به امامت امام كاظم ( ع ) معتقد شدند . اسحاق ، مردى فاضل و نيكوكار و مورد اعتماد بود و به امامت برادرش امام كاظم ( ع ) اذعان داشت . محمد ، معروف به ديباج نيز فردى شجاع ، زاهد و سخاوتمند بود و عليه مفاسد حكومت عباسيان در مكه قيام كرد ، ليكن از سپاه مأمون شكست خورد و سرانجام خلافت او رابه رسميت شناخت . على ، مردى فاضل ، متقى و مورد وثوق بود و در طول حيات خود همواره از حريم امامت دفاع مىكرد و مطيع و فرمانبر امامان معصوم بود . عباس نيز مردى شريف و بزرگوار بود .