سفاح ، براى تثبيت پايه‌هاى لرزان حكومت خود و برداشتن اين دو خطر اساسى ازسر راه ، دست به كار شد . فرماندهان وكارگزاران وى در شهرها مأموريت يافتند به جستجوى خانه به خانه بنى اميّه بپردازند و آنان را در هر كوى و برزنى كه يافتند به فجيع‌ترين شكل به قتل برسانند . آنان نيز چنين كردند . مورخان نوشته‌اند : سفّاح هشتادنفر از امويان را به بهانهء مهمانى و دادن جايزه ، دعوت كرد ، سپس فرمان قتل همهء آنان را صادر كرد . پس از آن فرشى بر روى اجساد نيمه‌جان آنان انداخت و مشغول خوردن غذا شد و آنان در زير فرش ، آخرين نفس خود را مىكشيدند و فرياد مىزدند . وى چون از غذا خوردن فارغ شد گفت : تاكنون غذايى گواراتر از اين نخورده بودم . « 1 » سفّاح ، با ايجاد و تشديد جوّ ناامنى براى امويان و كشتار گروه زيادى از آنان وحتى نبش قبر مرده‌ها وسوزاندن پيكرهايشان ، مانع نخست را تاحد زيادى ازسر راه حكومت خود برداشت و شهرها را از لوث وجود امويان پاك كرد . كشتار مردم توسط سفّاح به بنى اميه محدود نمىشد . وى به حدى در اين سياست ، افراط كرد كه لقب « سفّاح » ( بسيار خونريز ) به خود گرفت . احمد امين مىنويسد : زندگى سفّاح با خونريزى و سركوبى مخالفان توأم بود . « 2 » كارگزاران او چون : محمد بن اشعث در مغرب ، صالح بن على در مصر ، خازم بن خزيمه وحميد بن قحطبه و . . . مجريان اين سياست خليفه بودند . سياست خشن سفّاح نه تنها خشم مردم را برانگيخت ، بلكه برخى از طرفداران ايشان را نيز وادار به موضعگيرى كرد . شريك بن شيخ مهدى كه ازمبلغان وداعيان عباسيان بود ، با بيش از سى هزار نفر از ياران خود در سال 133 در بخارا بر ضدّ سفّاح قيام كرد و به نبرد با ابو مسلم پرداخت . وى انگيزه قيام خود را خونريزى خليفهء عباسى و دشمنى وى با حق ذكر كرد وگفت : ما با خاندان محمد ( عباسيان ) بيعت نكرديم كه خون بريزند و بر خلاف حق رفتاركنند .

--> ( 1 ) - الشيعة والحاكمون ، ص 138 والفخرى ، ص 151 - 152 با اندكى اختلاف . ( 2 ) - ضحى الاسلام ، ج 1 ، ص 105 به نقل : الحياة السياسية للاامام الرضا ( ع ) ص 86 .