ماخيانت كرده و از يارى ما دست برداشته‌اند . اينك هر كس ميل دارد ، مىتواند بدون هيچ ناراحتى برگردد ، بارى و مسئوليّتى روى دوش كسى نيست . » « 1 » علّت اين گفتار امام ( ع ) اين بود كه مىديد عدّه‌اى كه در بين راه به آن حضرت پيوسته بودند به طمع غنيمت و مال و جاه او را همراهى مىكنند ؛ زيرا تصوّرمىكردند كه فرزند پيامبر ( ص ) به شهرى مىرود كه مردم آن از هر جهت خواهان و مطيع او هستند ؛ از اين رو ، امام ( ع ) با اين سخن كوتاه و روشنگر ، آينده را براى همگان روشن ساخت ؛ زيرا دوست نداشت كسى بدون بصيرت در اين راه گام نهد . اين افراد با شنيدن سخنان امام ( ع ) از همانجا بازگشتند و تنها آنان كه از مدينه آمده بودند و تعداد كمى كه پس از آن ، به حضرت پيوسته بودند باقى ماندند . « 2 » شَراف « 3 » امام ( ع ) پيش از ترك اين منزل ، به جوانان دستور داد بيش از نياز خود آب بردارند . آنان دستور را اجرا كردند . هر چند به انگيزهء آن پى نبردند . كاروان از منزل « شراف » به سمت شمال شرق همچنان پيش مىرفت . نزديك ظهر سياهى انبوهى چشم يكى از كاروانيان را خيره ساخت وى تصوّر كرد نخلهاى كوفه است ؛ از اين رو از خوشحالى تكبير گفت ؛ ولى وقتى خوب نگريستند چيزى جز سر نيزه‌ها و گردن اسبها نديدند و متوجّه شدند كه آن سياهى ، سوارانى هستند كه با تجهيزات كامل به آنان نزديك مىشوند ؛ امّا اينكه دوستند يا دشمن ، هنوز مشخّص نبود ؛ ولى - با توجّه به حوادث پيش آمده - احتمال زياد مىرفت كه دشمن باشند ؛ از اين رو ، امام ( ع ) جانب احتياط را گرفت و پيش از رويارو شدن با آنان سعى در تحكيم موقعيّت نظامى خويش نمود و از يارانش پرسيد : آيا در اين نزديكيها پناهگاهى هست كه ما آن را

--> ( 1 ) - الارشاد ، ص 223 . ( 2 ) - همان . ( 3 ) - محلّى است بين « واقِصَه » و « قَرْعاء » كه فاصله‌اش تا « واقِصَه » دو ميل است . معجم البلدان ، ج 3 ، ص 313 .