گويى امام على ( ع ) به واقعه جانسوز كربلا و آنچه كه برسر حسين ( ع ) و اهل بيتش خواهد آمد ، اشاره مىكند و گويى آن را با چشمان خود مشاهده مىكند و آنچه را كه در خاطر مباركش به حق جلوه‌گر شده است بازگو مىكند و از چنين حادثه‌اى خبر مىدهد و خداوند متعال را حاكم و داور در گرفتن اين حق مىداند . آنگاه امام ( ع ) ، بنىاميّه را با ذكر نام آنها و با صراحتِ تمام مورد خطاب قرار داده و از بين رفتن دولتشان و هلاكت آنهارا پيشگويى مىكند و همان‌گونه كه امام خبر داده بود ، به وقوع پيوست . حكومت حدود نود سال در دست بنىاميّه بود . پس از آن به بيت هاشمى برگشت و خداوند به دست كسانى كه با آنها شديدترين دشمنى را داشتند ، از آنان انتقام گرفت . عبداللَّه بن على بن عبداللَّه بن عباس با سپاهى بزرگ ، براى رو در رويى و مبارزه با مروان بن محمد بن مروان كه آخرين خليفه بنىاميه بود ، حركت كرد . در سرزمين موصل در منطقه‌اى بنام زاب « 1 » بهم رسيدند . مروان كه سپاه بزرگى را فرماندهى مىكرد شكست خورد . عبداللَّه بن على بر لشكر مروان غالب آمد . شمار زيادى از ياران مروان را كشت و مروان پا به فرار گذاشت تا به شام رسيد . عبداللَّه او را تعقيب كرد . مروان از شام به سوى مصر رفت . عبداللَّه با سپاهش او را دنبال كردند و در منطقه‌اى از خاك مصر بنام بوصير او و تمام نزديكان و اطرافيانش را كه با او همراه بودند ، كشتند . عبداللَّه در كنار نهر ابىقطرس در سرزمين فلسطين حدود هشتاد تن از مردان بنىاميه را كشته بود و برادرش داود بن على نيز در حجاز تقريباً همين تعداد را از بنىاميه به قتل رسانده بود . . . » « 2 »

--> ( 1 ) . زاب ، منطقه‌اى بين موصل و اربيل است . ( 2 ) . ابن‌ابىالحديد ، شرح نهج‌البلاغه ، ج 2 ، ص 201 و 202 و چاپ وزيرى ، ج 7 ، صص 117 - 123 ( شرح خطبه 104 ) .