به وفور تقديم آنها مىنمايد و بر چشمه‌اى با آب صاف و زلال فرودشان مىآورد و تازيانه و شمشيرش از اين امّت برداشته نمىشود و آنكه چنين گمان مىبرد ، دروغ پنداشته است ، بلكه دولت بنىاميه و بهره آنان از اين دنيا ( در كوتاهى مدت و زود سپرى شدن ) مانند آبى است در دهان كه اندكى مىچشند و هنوز نياشاميده‌اند تمام آن را بيرون مىاندازند . همانگونه كه تاريخ نشان مىدهد ، بنىاميه تقريباً بين سالهاى 56 تا 146 هجرىقمرى به مدت حدود 90 سال بر مردم حكومت كردند . شهرها را به تصرف خويش در آوردند . مردان خداپرست را كشته زنانشان را اسير كرده و اموالشان را به غارت بردند و هركس براى جلوگيرى از ظلم و تعدّى آنها قيام مىكرد از بين مىرفت و قدرت آنها چنان فراگير شده بود كه هر دنياپرستِ ظاهر بين گمان مىكرد كه دنيا براى هميشه از آن بنىاميه است و اين وضع براى هميشه باقى خواهد ماند ، امّا همان‌گونه كه امام ( ع ) از سرانجام آنها پيشگويى كرده بود ، طولى نكشيد كه حكومت بنىعباس روى كار آمد و بر بنىاميه تسلّط يافت و دولتشان منقرض گرديد . ابن ابىالحديد براين باور است كه اين خطبه طولانى است و سيد رضى رحمة اللَّه عليه بسيارى از قسمتهاى آن را حذف كرده است . او برخى از قسمتهاى حذف شده را مىآورد و در تحقّق پيش‌بينى امام ( ع ) تأكيد مىورزد . « 1 » اميرمؤمنان على ( ع ) علاوه بر اين ، در جاهاى ديگرى از نهج‌البلاغه از روى كار آمدن بنىاميه و فتنهء آنها مردم را آگاه ساخته و به آنها هشدار داده است . حضرت در قسمتى از سخنان خود در اين باره چنين مىفرمايد : « . . . أَلَا وَ إِنَّ أَخْوَفَ الْفِتَنِ عِنْدىِ عَلَيْكُمْ فِتْنَةُ بَنىِأُمَيَّةَ ، فَإِنَّهَا فِتْنَةٌ عَمْيَاءُ مُظْلِمَةٌ : عَمَّتْ خُطَّتُهَا ، و خَصَّت بَلِيَّتُهَا وَ أَصَابَ الْبَلَاءُ مَنْ أَبْصَرَ فِيهَا ، وَ أَخْطَأَ الْبَلَاءُ مَنْ عَمِىَ عَنْهَا . وَ ايْمُ اللَّهِ لَتَجِدَنَّ بَنِىأُمَيَّه لَكُمْ أَرْبَابَ سُوءٍ بَعْدىِ ، كَالنَّابِ الضَّرُوسِ ، تَعْذِمُ بِفَيْهَا ، وَ تَخْبِطُ بِيَدِهَا . . . نَحْنُ أَهْلَ الْبَيْتِ مِنْهَا بِمَنْجَاةٍ ، وَ لَسْنَا فِيهَا بِدُعَاةٍ ، ثُمَّ يُفَرّجُهَا اللَّهُ عَنْكُمْ كَتَفْرِيجِ اْلأَدِيمِ ، بِمَن يَسُومُهُمْ خَسْفاً ، وَ يَسُوقُهُمْ عُنْفاً وَ يَسْقِيهِمْ بِكَأْسٍ مُصَبَّرَةٍ ، لَا يُعْطِيهِمْ إِلَّا السَّيْفَ وَلَا

--> ( 1 ) . رك : شرح نهج‌البلاغه ، ابن ابىالحديد ، چاپ رحلى ، اواخر خطبه 86 ، ج 2 ، ص 133 .