امام على ( ع ) در بخشى از اين خطبه از سرنوشت قوم و حكمرانى حجاج بن يوسف بر آنها خبر مىدهد . شريف رضى رحمة اللَّه عليه در پايان اين خطبه گويد ، سخنان امام اشاره به حجاج دارد و در شرحهاى نهج‌البلاغه در ذيل اين خطبه مطالب مفصلى بازگو شده است . « 1 » ابن ميثم بحرانى آورده‌است كه روزى حجاج بر سر سجاده خود نماز مىگزارد ، خنفسايى ( خَبزدُوك يا سرگين گردان ) به سوى او آمد ، گفت آن را از من دور كنيد كه و ذحه‌اى از وذح شيطان است . « 2 » با توجه به مضمون روايات و سخنان علما ، مىتوانيم بگوييم كه امام ( ع ) به محض اراده كردن ، در رسيدن به اين نيروى فراترازعادت وآگاهى از رخدادهاى آينده ، توانابوده است و به مجرد خواستن ، از پس پردهء زمان و پشت ديوار مكان آگاهى مىيافته است . شريف رضى ( ره ) در نهج‌البلاغه نمونه‌هاى فراوانىاز پيشگويىهاى امام ( ع ) را آورده است مانند : غرق شدن بصره در آب ، چيرگى بيدادگران بر شهر كوفه ، به خلافت رسيدن معاويه ، سرنوشت خوارج و پايان كار آنها ، مروان و خلافت او ، شورش زنگيان ، حكمرانى حجاج ، بنىاميه و ستمگريهاى آنان و عاقبت و سرانجام كارشان ، ظهور حضرت مهدى ( عج ) و فتنه‌هايى كه دنيا را فرا مىگيرد و . . . برخى از اين موارد ، پيشتريادآورى شد و به بعضى از آنها نيز خواهيم پرداخت . حضرت على ( ع ) در سخنان خود بارها اشاره كرده‌اند كه من اين علوم را از نبى اكرم ( ص ) و منبع وحى دريافت كرده‌ام و آگاهىام به اسرار عالم و زمين و آسمانها از محضر رسول خدا ( ص ) است ، چنان كه مىفرمايند : « تَاللَّهِ لَقَدْ عُلِّمْتُ تَبْلِيغَ الرِّسَالاتِ وَ إِتْمَامَ الْعِدَاتِ وَ تَمَامَ الْكَلِمَاتِ وَ عَنْدَنَا - أَهْلَ الْبَيْت - أَبْوَابُ الْحُكْمِ وَ ضِيَاءُ الْأَمْرِ . . . » « 3 » ؛

--> ( 1 ) . رك : شرح ابن ابىالحديد ، ج 7 ، ص 279 و شرح فيض‌الاسلام ، ص 366 . ( 2 ) . رك : ابن ميثم بحرانى ، شرح مئة كلمة ص 241 و 242 ؛ ابن‌ابىالحديد ج 7 ، ص 279 ؛ طريحى ، مجمع‌البحرين ج 4 ، ص 485 ؛ فيض‌الاسلام ص 366 ؛ حجازى ، علاءالدين ، تجلى امامت در نهج‌البلاغه ص 199 و . . . ( 3 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 120 . ( در بعضى از نسخه‌ها : « عَلِمْتُ » و « أَبْوَابُ الْحِكَمِ » آمده است . )