امام على ( ع ) نامه‌اى به زياد بن ابيه ، جانشين عبداللَّه عباس كه در آن روز از سوى امام در بصره و اهواز و فارس و كرمان حكومت داشت ، مىنويسد و از آنجا كه زياد از سابقهء خوبى برخوردار نبوده است و احتمال خيانت در اموال مردم از سوى او مىرفته است ، به او هشدار خيلى شديدى مىدهد كه مبادا در ثروت مسلمانان دست به خيانت نابخشودنى بزند ، و چنين او را مورد خطاب قرار مىدهد : وَإِنّىِ أُقْسِمُ بِاللَّهِ قَسَماً صَادِقاً لَئِنْ بَلَغَنِى أَنَّكَ خُنْتَ مِنْ فَىْءِ الْمُسْلِمِينَ شَيْئاً صَغِيراً أَوْ كَبِيراً لَأَشُدَنَّ عَلَيْكَ شَدَّةً تَدَعُكَ قَلِيلَ الْوَفْرِ ثَقِيلَ الظَّهْرِ ضَئِيلَ اْلأَمْرِ . وَالسَّلَامُ . » « 1 » ؛ و همانا من به خدا سوگند مىخورم ، سوگندى از روى صداقت و راستى . اگر به من خبر برسد كه تو در بيت‌المال مسلمانان ، به چيز اندك يا بسيار خيانت كرده و بر خلاف دستور مصرف نموده‌اى ، چنان بر تو سخت گيرم كه اين سخت‌گيرى تو را كم مايه و گران پشت و خوار و پريشان حال گرداند . والسلام . امام ( ع ) با نظارت دقيق بر امور مسئولان كشور و مراقبت هميشگى از آنها ، از چگونگى كارشان آگاهىپيدا مىكرد و لغزش‌هاى آنها را اصلاح كرده و از خيانتشان چشم‌پوشى نمىكرد و همّت و تلاش آنان را تحسين نموده و مورد لطف و عنايت خود قرار مىداد و براى اصلاح امور و بهبودى بخشيدن به وضع جامعه و پايمال نشدن حقوق مردم ، با درايت و مديريت بىنظير خود ، شيوه‌اى را پيش گرفت كه نه‌تنها براى آن زمان نمونه بود ، بلكه براى تمامى عصرها عاليترين نمودار را در اجراى امور جامعه ترسيم نمود تا آنان كه خواهان حقيقت و سعادتند آن را سرمشق خود قرار دهند . آيةاللَّه مظاهرى مىگويد : « از نود و چهار كشور ، عقلا و علما ، بزرگان سياست و كياست آمدند و پس از دو سال تفكر و تبادل افكار ، منشور شوراى ملل را نوشتند . بسيارى از بزرگان ، دستورالعمل امير المؤمنين ( ع ) را به مالك اشتر با آن منشور شوراى ملل مقايسه نموده‌اند و به اقرار همه ، دستورالعمل امير المؤمنين بهتر و محكمتر و علمىتر از منشور شوراى ملل است . » « 2 »

--> ( 1 ) . همان ، نامهء 20 . ( 2 ) . حسين مظاهرى ، زندگانى چهارده معصوم عليهم السلام ، ص 54 .