عظيم عظيم پور

153

امام على (ع) در نهج البلاغه (فارسى)

بود . عنان فضايل را گرفته سبكبال پيشى جستم و گوى سبقت را به تنهايى ربودم . ( در دفاع از حق و جنگ با دشمنان اسلام ) همانند كوه كه در مقابل هر تند باد در هم كوبنده‌اى ، نجنبد و در برابر هر طوفان ويرانگرى نلرزد ( پايدارى كردم ) . و در ادامه همين گفتار پس از به نمايش گذاشتن اين همه قدرت و شهامت و بيان فضايل و سابقه درخشان در نبرد با دشمنان حق ، هدف خويش را از جهاد و مبارزه و پذيرش حكومت ، اين گونه بيان مىنمايد : « . . . الذّليلُ عِنْدى عَزيزٌ حَتّى اخُذَ الْحَقَّ لَهُ . وَ الْقَوِىُّ عِنْدى ضَعيفٌ حَتى اخُذَ الْحَقَّ مِنْهُ . . . » « 1 » ؛ . . . خوار و ضعيف نزد من گرانقدر و عزيز است تا وقتى كه حقش را برايش بستانم و نيرومند و قوى نزد من خوار و ضعيف است تا زمانى كه حق را از او بازستانم . سابقه و پايدارى على ( ع ) در راه جهاد امام على ( ع ) از پيشينه بسيار درخشان و پايدارى و استقامت بىنظيرى در راه جهاد با دشمنان اسلام و دفاع از حق ، برخوردار است و تاريخ برگهاى خود را با فضايل على ( ع ) و شجاعت و پايدارى او در راه جهاد زرّين ساخته است و پر آوازه‌تر از آن است كه ذكرى از آن بشود ، پس بهتر است كه به سخنان ارزنده خود آن حضرت در اين باره بپردازيم . امام ( ع ) در موارد بسيارى از بىوفايى و سستى اصحابش در مقابل حملهء دشمن سخن به ميان آورده است و آنها را توبيخ كرده و رنج و درد خويش را در گرفتار شدن بدست چنين قومى اظهار مىدارد و براى هدايت و ترغيب آنها از فضايل ، سابقهء جهاد و دفاع از حق و پايدارى خود در اين راه ، چنين سخن مىگويد : « . . . قاتَلَكُمُ اللَّهُ لَقدْ مَلَأْتُمْ قَلْبى قَيْحاً . وَ شَحَنْتُمْ صَدْرى غَيْظاً . وَجَرَّ عْتُمونى نُغَبَ التَّهْمامِ أَنْفاساً . وَ أَفْسَدْتُمْ عَلَىَّ رَأيى بِاْلعِصْيانِ وَ الْخِذْلانِ حَتّى قالَتْ قُرَيْشٌ إِنَّ ابْنَ أَبى طالِبٍ رَجُلٌ شُجاعٌ وَلكِنْ لا عِلْمَ لَهُ بِالْحَرْبِ . للَّهِ أَبُوهُمْ ! وَ هَلْ أَحَدٌ مِنْهُمْ أَشَدُّ لَها مِراساً وَ أَقْدَمُ

--> ( 1 ) . همان ، خطبه 37 .