مقدمه الحمد للَّه‌رب العالمين ، الحمد للَّه‌الاوّل قبل كل اوّل و الاخر بعد كل اخر ، وباوّليته وجب ان لا اوّل له و باخريته وجب ان لا اخر له و اشهد ان لا إله الا اللَّه شهادة يوافق السِرُّ الاعلان و القلبُ اللسانَ و الصَّلاة والسلام على محمّد خير خلقه و خاتم رُسُله و على اهل بيته أئمة الهدى و امراء التُّقى ، و العاقبة لمن إتَّخَذَ بحُجزَتهم و اتَّبَعَ مَنهَجَهُم . در طول قرن‌هاى متمادى ، بزرگان ، دانشمندان ، تاريخ‌نويسان ، شيفتگان آستان قدس علوى ، در مقام و منزلت ، فضايل و شخصيت مولاى متقيان ، على ( ع ) سخن فراوان گفته‌اند و قلم برسر انگشتان پنجه ، بسيار فشرده‌اند ، امّا شخصيت واقعى او بر همگان مكشوف نگشته و كسى تاكنون به حقيقت وجود مباركش دست نيافته است . سخن گفتن از شخصيّتى كه فروتر از خدا و فراتر از بشر سخن گفته است چگونه ميسّر است ؟ مِلكى كجا و ملكوتى كجا ! ، ما ملكى هستيم و او ملكوتى ! حقيقت او را ملكوتيان و كروّبيان دريابند و بس ! ابعاد گوناگون شخصيت حضرتش را كسى مىتواند درك كند كه از او بالاتر باشد يا همتاى او ، چرا كه فضل و كمال را صاحب فضل مىشناسد . و على ( ع ) كه خويش انسانى كامل ، بلكه در مرتبه عالى فضل و كمال بسر مىبرد ، مىتواند بهترين گزينه در معرفى خويشتن باشد ، از اين رو ما مىخواهيم سيماى على ( ع ) را در آيينه كلام خودش بشناسيم يعنى از كلمات و سخنانى كه حضرت درباره خويش توصيف كرده‌اند ، به شناخت نسبى او برسيم . ممكن است در ذهن كسى چنين خطور كند كه تعريف و