اميرالمؤمنين على ( ع ) در چنان « 1 » متون حتى در آثار اهل سنت با تعبير « امام » ياد شده است . قعود و قيام يك راهبر و امام ، مقام امامت و راهبرى را از وى سلب نمىكند ، چنان كه امام حسن و امام حسين ( ع ) در متون حديثى شيعه « امام » معرفى شدند . « قاما او قعدا » اعم از آنكه درصدد احراز قدرت اجرايى برآيند و يا از سر سازش - به منظور حفظ هم بستگى مسلمين - اين قدرت را از دست نهند ، فرقى نمىكند . . . » « 2 » . تا اينجا برخى از شواهد تاريخى ، روايات و پرتوى از كلام امام ( ع ) دربارهء مصاحبت و همراهى او با رسول خدا ( ص ) ، استمرار ، اهميت و ضرورت آن بررسى شد . اين همراهى با تربيت و تعليم على ( ع ) در مكتب نبوّت و در طول زندگى پر افتخار حضرت محمّد ( ص ) قرين بود . نتيجه و حاصل اين تعليم و تربيت ، ثمرهء شيرين و شفابخش امامت است و اتصال جاودانه بين قرآن و عترت را به ارمغان دارد . اين آموزش و تربيت بىنظير و اين اتصال ريشه‌دار و هميشگى اقتضاء مىكند كه على ( ع ) هميشه همگام با قرآن و هماهنگ با سنّت باشد و هيچ عقل سليمى غير اين را نمىپذيرد . واقعيت‌هاى تاريخى ، روايات و گفتاربزرگان و دانشمندانِ هر دو فرقه و سخنان گهربار على ( ع ) ، همه نشان مىدهند كه آن حضرت چه در زمان حيات رسول خدا ( ص ) و چه پس از رحلت جانسوز آن بزرگوار ، هرگز خلاف امر خدا و سنت نبى اكرم ( ص ) عمل نكرد و در تمام شؤون زندگى و ابعاد شخصيتى آن حضرت ، اين هماهنگى و همگامى ظاهر بوده است . امام ( ع ) بزرگان صحابه و صاحبان اسرار رسول خدا ( ص ) را گواه مىآورد كه او در طول زندگىاش هرگز بر خلاف امر خدا و رسولش گام برنداشته است و مىفرمايد : « وَ لَقَدْ عَلِمَ الْمْستَحْفَظُونَ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ و آلِه أَنّىِ لَمْ أَرُدَّ عَلَى اللَّهِ وَلَا عَلَى رَسُولِهِ سَاعَةً قَطُّ . . . » « 3 » .

--> ( 1 ) . احتمال دارد اشتباه چاپ باشد و صحيح « چندين » است . ( 2 ) . مجله تقريب بين مذاهب اسلامى ، شمارهء 3 ، ص 41 . ( 3 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 197 ( ترجمه و توضيح ، همين كتاب ) .