خوف آن حضرت از اين است كه حكومت و ادارهء امور اين امّت بدست انسان‌هاى نااهل كه از سابقه خوبى برخوردار نبوده‌اند ، بيفتد ؛ آنگاه هرچه مىخواهند با ملّت بكنند و هر طور مىخواهند اموال مسلمانان و بيت‌المال را به مصرف برسانند . و گرنه ، امامى كه مشتاق ديدار خداست و عشق او به شهادت از علاقه كودك به پستان مادر بيشتر است ، غيرممكن است كه از دشمن به خاطر مرگ و شهادت بهراسد . او در فرازى از سخنان حيات‌بخش و راهگشاى خود با قاطعيت تمام مىفرمايد : « إِنّىِ وَ اللَّهِ لَوْ لَقِيتُهُمْ وَاحِداً وَ هُمْ طِلَاعُ اْلأَرْضِ كُلِّهَا مَا بَالَيْتُ وَلَا اسْتَوْحَشْتُ ، وَ إِنّىِ مِنْ ضَلَالِهِمُ الَّذِى هُمْ فِيهِ ، وَ الْهُدَى الَّذِى أَنَا عَلَيْهِ ، لَعَلَى بَصِيرَةٍ مِنْ نَفْسِى وَ يَقِينٍ مِنْ رَبّى » « 1 » ؛ به خدا سوگند اگر يك تنه با سپاه دشمن روبرو مىشدم و انبوه آنها همه روى زمين را پر مىكردند ، نه باك داشته و نه احساس وحشت مىكردم ، چرا كه من ب‌ه گمراهى آنان ورستگارى خود ، از جانب خويش بصيرت و بينايى و از جانب پروردگارم يقين و باور واقعى دارم . على ( ع ) در خلوت‌هاى راز و نياز با خدا عبادت و ستايش خداوند يكتا ، يكى از اصولى است كه تمام رسولان و پيامبران الهى آن را در سرلوحه كار خود قرار داده‌اند و راه رسيدن به عزت و كمالات انسانى را با شعار « قولوا لا إله الّا اللَّه تفلحوا » ترسيم كرده‌اند . عبادت و پرستش خداى يگانه را آداب و رسومى است و داراى يك سلسله حركات و اعمال جسمانى و گفتار زبانى است كه پيكرهء عبادت را تشكيل مىدهد . امّا عبادت روح و معنايى دارد كه در پيكره آن بايد باشد . عبادت بىروح همانند پيكر بىجان ، تحرك و پويايى ندارد ؛ انسان را به عزت و كمال نمىرساند . عبادتى كه انسان را از اين دنياى سه بُعدى به دنياى ديگرى كه در آن واردات قلبى و لذّتهاى خاص به خود وجود دارد انتقال مىدهد ، آن عبادتى است كه همراه با روح و معنا باشد نه فقط حركات و ذكر و اعمال جسمانى . هر كسى كه به نماز و عبادت خدا مشغول مىشود ، گويا خود را در محضر خدا

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، نامه 62 .