زمان حكومت امام ( ع ) در حقانيت او دچار شبه و ترديد گشته و هنگام رو در رويى با دشمنان اسلام از قوّت قلب برخوردار نبودند و يا بطور كلى براى حضور در ميدان‌هاى نبرد عليه دشمنان بىرغبت و سست اراده بودند . امام ( ع ) بر خود لازم مىدانست كه به آنها شناخت كافى بدهد و آنها را نسبت به واقعيت‌ها و حقيقت‌ها بينا سازد . براى حقانيت خود ، تاريخ را گواه مىآورد ، ياران رسول خدا ( ص ) و حافظان سنت و طريقت آن حضرت را گواه مىآورد كه او در طول زندگى خود يك ساعت از فرمان خدا و رسولش سرپيچى نداشته است و در آنجا كه همه دلاوران و شجاعان از خوف و وحشت به عقب برمىگشتند او باكمال صلابت ، گام به جلو نهاد و در راه حمايت از رسول خدا ( ص ) و دفاع از شريعت اسلام ، همهء سرمايه خود را كه بيش از يك جان عزيز نداشت در طبق اخلاص گذاشت ، و تا آخرين لحظه شيرين زندگىِ رسول اكرم ( ص ) همراه و هميار او بود و سرانجام در حالى روح پاكش به رفيق اعلى شتافت كه سر مباركش بر سينه او بود . . . امام ( ع ) گوشه‌اى از فضايل و حقايق خويش را به مردم مىنماياند به اميد آنكه بر يقين آنها افزوده گردد و شبه و ترديد در آنها از بين برود و راه هدايت را با استوارى بپويند ، آنگاه مىفرمايد : « . . . فَمَنْ ذَا أَحَقُّ بِهِ مِنّىِ حَيّاً وَ مَيّتاً ؟ فَانْفُذُوا عَلَى بَصَائِرِكُمْ ، وَ لْتَصْدُقْ نِيَّاتُكُمْ فِى جِهَادِ عَدُوِّكُمْ . فَوَ الَّذِى لَا إله إلّا هُوَ إِنّىِ لَعَلَى جَادَّةِ الْحَقّ وَ إنَّهُمْ لَعَلَى مَزَلَّةِ الْبَاطِلِ » « 1 » ؛ . . . پس چه كسى سزاوارتر از من به اوست ، چه در زندگى او و چه بعد از وفاتش ؟ پس با دلى بينا به راه بيفتيد و نّيت خود را در جهاد با دشمن راست بداريد . به خدايى كه جز او خدايى نيست من به راه حق هستم و دشمنان من بر لغزشگاه باطل مىباشند . امام ( ع ) به راه خود كه همان راه رسول خداست يقين كامل دارد و در اينكه راه دشمنان او راه باطل و تباهى است هيچ شكى ندارد . و به همين جهت از رو در رويى با سپاه معاويه و لشكريان دشمن اگر چه سرتاسر زمين را پر كنند ، هيچ باكى ندارد . امّا

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 197 .