أَلّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ اخرى وَ انْ لَيسَ لِلْانْسانِ الَّا ما سَعى وَ انَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى ثُمَّ يُجْزاهُ الْجَزاءَ الْاوْفى . ( نجم : 38 - 41 ) هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نمىگيردو اينكه براى انسان بهره‌اى جز سعى و كوشش او نيست و اينكه تلاش او به زودى ديده مىشود ، سپس به او جزاى وافى داده خواهد شد . زندگانى پر فراز و نشيب حضرت فاطمه ( س ) از آغاز تا انجام توأم با تعهّد و مسئوليّت پذيرى در عرصه‌هاى مختلف زندگى است كه اينك به برخى ابعاد آن در مكه و مدينه اشاره مىكنيم . 1 . در مكه حضرت فاطمه ( س ) از همان طفوليّت همهء سعى خود را در حمايت و پشتيبانى روحى و فكرى از پيامبر ( ص ) به كار برد و در سخت‌ترين و سهمگين‌ترين دوران رسالت به يارى پدر شتافت و با گفتار و كردار مهربانانهء خويش - كه اوج تعهّد و مسئوليّت پذيرى او را در برابر مقام رسالت به تصوير مىكشيد - غصّه‌ها و رنجهاى ناشى از بى حرمتى و آزار قريش را از دل رسول اللَّه ( ص ) مىزدود و مهربان‌تر از هر مادر به تيمار روح پدر مىپرداخت تا جايى كه پيامبر ( ص ) به دختر خردسال خويش « امّ ابيها » خطاب كرد و او را در جايگاه مادر خود ديد ؛ چرا كه حضرت فاطمه ( س ) در آن شرايط خطير و سهمگين براى پيامبر ( ص ) نقش يك مادر دلسوز و مهربان را ايفا مىكرد . مقام معظّم رهبرى در بيانى ضمن اشاره به رخداد شعب ابوطالب نقش زهرا ( س ) را در دوران مكه چنين ترسيم مىكند .