فصل هفتم : عصمت و عفّت واژه‌هاى « عصمت » و « عفّت » با نام فاطمه ( س ) قرين است ؛ بدين جهت بحث تفصيلى پيرامون اين دو موضوع از زندگى دختر پيامبر ( ص ) كه اسطورهء عفّت و تقوا است ضرورت ندارد ؛ ليكن براى تكميل مباحث مربوط به سيرهء تربيتى فاطمى ( س ) و الگوگيرى از چگونگى خط مشى آن حضرت در اين عرصه ، به هر يك از دو موضوع به اختصار اشاره مىكنيم . 1 . عصمت معصوم در لغت به معناى محفوظ و ممنوع است و در اصطلاح به فردى اطلاق مىشود كه از خطا و اشتباه و گناه ، مصون و محفوظ است . چنين شخصى در پرتو بصيرت ويژه دينى ، حقايق جهان را آن گونه كه هست ، مشاهده و به واسطهء ارتباط و اتصالى كه با عالم ملكوت دارد و تأييدات غيبى ، از گناه و نافرمانى حق ، اجتناب مىكند و خطا و لغزش در ساحت وجودش راه نمىيابد . مقام عصمت - با دلايل متعدد عقلى و نقلى - براى پيامبران الهى و در رأس آنان حضرت ختمى مرتبت و نيز جانشينان آن حضرت ، يعنى امامان دوازده گانه به اثبات رسيده است .