2 . هدايت گر بودن : در قرآن و ديگر متون دينى ، خداوند متعال به عنوان هادى و راهنما معرفى شده است . هدايت تكوينى الهى همهء موجودات را در بر مىگيرد و كل جهان آفرينش از سنّتهاى الهى پيروى مىكند : قَالَ رَبُّنَا الَّذِي أَعْطَى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى ( طه : 50 ) گفت : پروردگار ما همان كسى است كه به هر موجودى آنچه را لازمهء آفرينش او بوده ، داده است [ و ] سپس هدايت كرده است . هدايت تشريعى به وسيلهء پيامبران صورت مىگيرد . قرآن مجيد هدايتگر انسان به بهترين وجه است : إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتي هِيَ أَقْوَمُ ( اسراء : 9 ) اين قرآن به راهى كه استوارترين راههاست ، هدايت مىكند . پيامبران و امامان عليهم السلام نيز در ابلاغ و تبيين احكام الهى نقش هدايتى ايفا مىكنند : وَ جَعَلْناهُمْ ائِمَّةً يَهْدُونَ بِامْرِنا وَ اوْحَيْنا الَيْهِم فِعْلَ الْخَيراتِ ( انبياء : 73 ) و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [ مردم را ] هدايت مىكنند و انجام دادن كارهاى نيك را به آنها وحى كرديم . خداوند ، علاوه بر پيامبران عليهم السلام از طريق قواى درونى ، يعنى خرد آدمى كه در وجود او تعبيه كرده ، به هدايت انسان پرداخته است و انسان در پرتو برخوردارى از قدرت عقلانى و گرايش طبيعى به حق جويى و خداشناسى به حركت خود در مسير حق و صراط مستقيم ادامه مىدهد . البته انسان ضمن برخوردارى از هدايت الهى در انتخاب راه آزاد است و با