فصل اول : ويژگيهاى تربيت اسلامى تربيت از ريشهء « ربو » و به معناى پرورش و رشد دادن است و در كاربرد مطلق و بدون قيد در بارهء انسان و غير انسان ، همچون حيوانات و نباتات به كار مىرود . چنان كه در بارهء انسان نيز اختصاص به استعدادهاى معنوى ، مانند علم و ايمان ندارد ؛ بلكه شامل هر گونه استعدادى مىشود . بنابراين ، در تعريف تربيت با مفهوم گسترده آن مىتوان گفت : « تربيت عبارت است از رشد دادن و يا فراهم كردن زمينهء رشد و شكوفايى استعدادها و به فعليّت رساندن قواى نهفتهء يك موجود . » « 1 » دربارهء مفهوم اصطلاحى تربيت انسان ، تعريفهاى مختلفى ارائه شده است كه جامع‌ترين و فراگيرترين آنها را مىتوان اين تعريف دانست : « تربيت عبارت است از فراهم كردن زمينه‌ها و عوامل براى شكوفايى استعدادهاى بالقوّهء انسان در جهت مطلوب . » « 2 » منظور از پسوند « اسلامى » نيز آموزه‌هاى دينى موضوع تربيت است كه در قرآن كريم و روايات بدانها اشاره رفته و از امتيازات و ويژگيهاى تربيت

--> ( 1 ) . آيين تزكيه ، ص 20 . ( 2 ) . مبانى تربيت و اخلاق اسلامى ، ص 32 .