زنان مدينه ، سخنان حضرت زهرا عليها السلام را براى شوهران خود نقل كردند . آنان با آگاهى از اين توبيخ و سرزنش ، گروهى از مهاجر و انصار ، به‌عنوان عذرخواهى نزد حضرت فاطمه عليها السلام آمدند و عرض كردند : اى سرور زنان ! اگر على عليه السلام اين مطلب را پيش از آنكه پيمان بسته شود و عقد محكم گردد ، به ما تذكر داده بود ، از او به شخص ديگرى رجوع نمىكرديم . حضرت زهرا عليها السلام كه از عذر تراشى آنان به ستوه آمده بود ، آنان را اين گونه توبيخ كرد و فرمود : الَيْكُمْ عَنّى فَلا عُذْرَ بَعْدَ تَعزِيرِكُمْ وَ لا امْرَ بَعدَ تَقْصِيرِكُمْ « 1 » از من دور شويد ! پس‌از آن همه دليل و حجت عذرى براى شما باقى نمانده است و پس از كوتاهى شما جاى امر و فرمانى باقى نمىماند . 8 - محاكمهء غاصبان فدك بديهى است براى احقاق حق و دستيابى به حقوق فطرى و اسلامى ، بين زن و مرد تفاوتى وجود ندارد و در آئين مقدس اسلام ، پذيرش ظلم ، گناه نابخشودنى است . زيرا سكوت در برابر متجاوزان ، آتش تعدى و تجاوز آنان را شعله‌ورتر مىسازد و در ضايع كردن حقوق ديگران ، به آنان جرئت بيشترى مىدهد . براساس اين قانون اصيل و مقبول جوامع انسانى ، حضرت فاطمه عليها السلام پس از غصب سرزمين فدك به دادخواهى و مبارزه براى گرفتن حق مسلّم خويش برخاست و با استدلالهاى متقن ، متجاوز بودن غاصبان خلافت را به مردمى كه از آنان پيروى مىكردند اثبات كرد .

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 43 ، ص 161 .