فصل اول : ولايت و رهبرى امامت و ولايت در اسلام ، از پايه‌هاى اصلى اعتقادى و زيربناى زندگى سياسى ، اجتماعى و فرهنگى انسان به‌شمار مىآيد . مسلمانان با مذاهب مختلف و نظرات گوناگون ، در ضرورت امامت و رهبرى اتفاق نظر دارند . امّا ولايت در باور شيعه از جايگاه بلند و رفيعى برخوردار است تا جايى كه از نماز ، روزه ، حج و جهاد نيز برتر و بالاتر است . امام باقر عليه السلام در اين باره مىفرمايد : بُنِىَ الْاسْلامُ عَلى خَمْسَةِ اشْياءٍ ، عَلى الصَلاةِ وَ الزَكاةِ وَالْحَجِ وَالصَومِ وَالوِلايَةِ ، قال زُرارَه : قُلتُ ، وَ اىُّ شَىءٍ مِنْ ذلِكَ افْضَل فَقالَ : الوِلايَةُ افْضَل لِانّها مِفْتاحُهُنَّ وَالوالِىُ هُوَ الدَلِيلُ عَلَيْهِنَ « 1 » اسلام بر پنج چيز پايه‌گذارى شده است ، بر نماز ، زكات ، حج ، روزه و ولايت . زراره مىگويد : از امام عليه السلام سؤال كردم كداميك از اينها برتر است ؟ فرمود : ولايت ! زيرا ولايت كليد همهء آنهاست و والى ، دليل و راهنماى آنهاست . ارزش و اهميت ولايت در حيات سياسى اسلام به‌حدى است كه

--> ( 1 ) - اصول كافى ، ج 2 ، باب دعائم‌الاسلام ، ح 5 .