حضرت نوح عليه السلام كه از انبياء اولوالعزم به شمار مىرود ، 950 سال در ميان قوم خويش به دعوت پرداخت و به اميد هدايت ايشان ، بر شكنجه و آزار آنان صبر كرد و مسخره و استهزايشان را تحمّل نمود ؛ امّا جز اندكى به او نپيوستند و نور ايمان در قلب سياه اكثر آنها نتابيد تا اينكه از جانب خداوند ، وحى شد : أَنَّهُ لَن يُؤْمِنَ مِن قَوْمِكَ إِلَّا مَن قَدْ آمَنَ . ( هود : 36 ) هرگز كسى از قوم تو ايمان نخواهد آورد ، جز همان چند تنى كه ايمان آورده‌اند . نوح ( ع ) چون دريافت كه قلبهاى آنان پذيراى ايمان نيست و بر دلهايشان مهر زده شده و ديگر در برابر دعوت حق و اقامهء برهان تسليم نمىشوند به پروردگار خويش عرضه داشت : . . . رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّاراً . ( نوح : 26 ) پروردگارا ، از اين قوم كافر ، احدى را بر روى زمين باقى مگذار ، كه اگر پيش از اين مهلت يابند بندگانت را گمراه كرده و جز فرزندانى بدكار و كافر به دنيا نخواهند آورد . خداوند خواستهء نوح عليه السلام را برآورد و به دو وحى كرد كه طبق وحى ، كشتى بساز و ديگر دربارهء اين مردم ظالم با من سخن مگوى كه ايشان غرق‌شدنى هستند . نوح ( ع ) مكانى دور از شهر انتخاب كرد ؛ تخته ، ميخ و ابزار لازم را آماده ساخت و به ساختن كشتى مشغول شد ؛ ولى آنجا نيز از سرزنش و استهزاى دشمنان ايمن نبود عدّه‌اى مىگفتند : چه شد كه پيامبرى را رها كرده ، نجّار شدى ؟ ! و جمعى ديگر گفتند : اين كشتى كه مىسازى دور از آب و درياست ؛ آيا براى بردن آن به سوى دريا فكرى كرده‌اى ؟ ! نوح ( ع ) به سرزنش آنان اعتنا نكرده و جواب داد : اگر امروز ما را به تمسخر مىگيريد ما نيز ، به زودى شما را مسخره خواهيم كرد و طولى نمىكشد كه خواهيد دانست عذاب نكبت بار و شكنجه دايمى بر چه كسى وارد خواهد شد . « 1 » آنگاه كه ساختن كشتى به اتمام رسيد ، نوح ( ع ) به انتظار دستور خدا نشست . وقتى كه فرمان خداوند صادر شد و نشانه‌هاى عذاب الهى آشكار گشت ، درهاى آسمان به باران شديد باز شد و

--> ( 1 ) . اعراف ، آيه 64 ؛ يونس ، آيه 73 ؛ هود ، آيه 37 - 48 ؛ نوح ، آيه 25 ؛ مؤمنون ، آيه 27 - 29 ؛ شعراء ، آيه 119 - 120 ؛ عنكبوت ، آيه 15 .