وجود مىآيد ، مانند زلزله‌ها ، خشك ساليها ، بيماريهاى واگير ، جنگها ، نا امنىها و هر چيزى كه نظام زندگى و حيات را خراب و نابود مىكند . فساد در درياها به خصوص مممكن است به صورت كمبود مواهب دريايى ، طوفانهاى شديد ، كم شدن يا زياد شدن بيش از حد آب درياها و ظهور جنگها و نا امنىهاى دريايى باشد . اين آيه شريفه دلالت بر اين كه فساد و تباهى ، در اثر اعمال مردم ( از شرك يا معصيت و گناه ) به وجود مىآيد . بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ . ( روم : 41 ) به خاطر كارهايى كه مردم انجام داده‌اند . چنان كه در آيه ديگر مىفرمايد : وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ . . . . ( اعراف : 96 ) اگر اهل شهرها ، ايمان آورده و پرهيزكار مىشدند ، همانا درهاى بركت آسمان و زمين را به روى آنها مىگشوديم . مىبينيم كه در اين آيه شريفه نيز گشوده شدن درهاى بركت آسمان و زمين ، موقوف به ايمان و تقواى ساكنين شهرها و روستاها گرديده است . اين دو آيه شريفه ، به روشنى ارتباط مستقيم ، بين اعمال مردم و حوادث عالم را بيان مىكند ؛ و صلاح و فساد يكى از آن دو را ، مربوط به صلاح و فساد ديگرى مىداند . نكتهء ديگرى كه در آيه 41 ، سورهء روم به آن اشاره شده اين است كه ظهور فساد در خشكى و دريا بدين خاطر است كه انسانها ، نتيجهء برخى از اعمالشان را بچشند ؛ شايد از راه گناه پشيمان ، و به سوى حق بازگردند . در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است : حَياةُ دَوابِّ الْبَحْرِ بِالْمَطَرِ فَإِذا كُفَّ الْمَطَرُ ظَهَرَ الْفَسادُ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ، وَ ذلِكَ إذا كَثُرَتِ الذُّنُوبُ وَالْمَعاصى . « 1 »

--> ( 1 ) . الميزان ، ج 16 ، ص 200 ، بيروت .