« وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقاً مِنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ » « 1 » و اموال يكديگر را به باطل ( و ناحق ) در ميان خود نخوريد ! و براى خوردن بخشى از اموال مردم به گناه ، ( قسمتى از ) آن را ( به عنوان ( رشوه ) به قُضات ندهيد . در حالى كه مىدانيد ( اين كار گناه است ) ! كلمهء « ادلّاء » كه در اصل به معناى آويزان كردن دلو در چاه براى كشيدن آب است . در اينجا كنايه از دادن رشوه به حُكّام است تا بر طبق ميل آدمى رأى دهند و مثَل رشوه‌دهنده كه مىخواهد حكم حاكم را به سود خود جلب كند ، مَثَل كسى است كه با دلو خود آب را از چاه بيرون مىكشد . « 2 »

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) ، آيهء 188 . ( 2 ) . ترجمهء الميزان ، ج 2 ، ص 75 .