پيشگفتار ( بِسْمِ الْلَّهِ الرَّحْمنِ الرّحَيمِ ) « وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِىٍّ قاتَلَ مَعَه‌ُرِبِّيُونَ كَثيرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فى سَبيلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرينَ » « 1 » چه بسا پيامبرى كه جماعتى بسيار به همراه وى كارزاركردند و از آنچه در راه خدا به آنها رسيد ، سستى نگرفتند و ناتوان نشدند و زبونى نكردند و خدا صابران را دوست دارد . درشب ظلمانى جهل و ستم ، خورشيد هدايت و عدل از سرزمين « بطحا » طلوع كرد و جهان با انفجار نور اسلام ، بعثت پيامبر ونزول قرآن ، روشن گرديد . خداوند فرستاده خود را نه تنها پيام رسان ، بلكه اسوه‌براى امّت نيز قرار داد . سعادتمندان همچون ستارگان به دور خورشيد نبوت به گردش درآمدند . خفّاشان شب پرست را طلوع آفتاب خوش نيامد و تلاش گسترده‌اى براى خاموش كردن نور خدايى آغاز كردند .

--> ( 1 ) آل عمران ، آيهء 146 .