« رَأَيْتُ خِيارَ الْمُؤْمِنينَ تَوارَدُوا * شَعُوبَ وَ خَلْفاً بَعْدُهُمْ يَتَأخَّرُ فَلا يُبْعِدَنَّ اللَّهُ قَتْلى تَتابَعُوا * بِمُؤْتَةَ مِنْهُمْ ذُوالْجَناحَيْنِ جَعْفَرُ وَ زَيْدٌ و عَبْدُ اللَّهِ حينَ تَتابَعُوا * جَميعاً وَ أَسْبابُ الْمَنِيَّهِ تَخْطِرُ » « 1 » « بهترين مؤمنان را مى ديدم كه گروه گروه يكى پس از ديگرى وارد ميدان جنگ و كارزار مى شدند و دسته ديگر پشت سر آنها منتظر ورود به ميدان جنگ بودند خداوند متعال ، شهدايى را كه در موته شهيد شدند ، از رحمت خويش دور نسازد ، كه از جملهء آنها جعفر ذوالجناحين ( صاحب دو بال ) و زيد بن حارثه و عبدالله بن رواحه مى باشند كه يكى پس از ديگرى شربت شهادت نوشيدند . در حالى كه اسباب مرگ فرامى رسد . ( پس چه نيكو آنكه در جنگ با دشمن مرگ به وجود آيد و شهادت سبب نصيب انسان گردد . »

--> ( 1 ) . سير اعلام النبلاء ، ج 1 ، ص 153 ؛ سيره حلبيه ، ج 2 ، ص 277 . « البته اين روايت با نظر اهل سنت كه فرمانده اول را زيد بن حارثه مى دانند مطابق است ، در حالى كه قبلًا بيان شد كه فرمانده اوّل جعفر بن ابيطالب بوده است . »